Czy Pismo Święte uczy o Trójcy?

Bez kategorii

Ježíšova preexistence

 

Preexistence Ježíše je jeho dřívější život v nebi u svého Otce předtím, než byl Otcem poslán na zem jako člověk. Jeho preexistence má počátek a není od věčnosti.

Kol..1:15-17  On je obraz Boha neviditelného, prvorozený všeho stvoření neboť v něm bylo stvořeno všechno na nebi i na zemi – svět viditelný i neviditelný; jak nebeské trůny, tak i panstva, vlády a mocnosti a všechno je stvořeno skrze něho a pro něho. On předchází všechno, všechno v něm spočívá, prvorozený – řecky  πρωτοτοκος  prvorozený ze všeho stvoření

V otázce Ježísovy preexistence existují nejednotné názory. Uveďme si tyto tři:

 

  • Trinitářský :  Syn nemá počátek existoval vždy stejně jako jeho Otec

Toto dogma je přijímáno ve většině církví a náboženských společenství.

  • Unitářský:  Syn má počátek až jeho zplozením v lůně Marie

           Tento pohled není příliš rozšířen a přijímají jej i jiní věřící, nejen Unitáři.

  •  Arijský:  Syn má počátek a byl stvořen před počátkem vesmíru

          Toto učení není dnes příliš rozšířené a trinitáři je označené jako heretické.

 

Biblický pohled na tuto otázku je velmi důležitý, protože Ježíšova lidská výkupní oběť vydává svědectví o velikosti jeho lásky a lásky Boha Otce a otevírá pro toho, kdo ji uvěří cestu k životu.

Trinitářské a unitářské pojetí Ježíšovy oběti nemá biblickou podporu.

Trinitáři v podstatě říkají, že o nic vlasně nešlo. Ježíš je podle jejich dogmat Bůh. Bůh nemůže přestat existovat, zemřít a ani hřešit. Jeho smrt by byla předstírána a nebyla by to oběť člověka.

Řím.8:3  Bůh učinil to, co bylo zákonu nemožné pro lidskou slabost: Jako oběť za hřích poslal svého vlastního Syna v těle, jako má hříšný člověk, aby na lidském těle odsoudil hřích.

Trojiční dogma v podstatě říká, že Ježíš je Bůh a současně člověk. Nikde v Božím slově nenajdeme podporu pro toto tvrzení.

 

V christologii je tímto termínem formulován vztah dvou přirozeností Ježíše Krista, tedy přirozenosti zcela lidské a přirozenosti zcela Boží, kdy obě tyto přirozenosti jsou „bez smíšení, beze změny, bez oddělení a bez rozloučení” (z definice víry Chalcedonského koncilu z r. 451)

 

Trinitáři tvrdí, že Ježíš nemá počátek a je věčný, jako jeho Otec. Boží slovo na několika místech toto tvrzení popírá. Uvedené výše: Kol..1:15-17

 

Zj.3:14  Andělu církve v Laodikeji piš: Toto praví ten, jehož jméno jest Amen, svědek věrný a pravý, počátek stvoření Božího:  počátek – řecky  αρχη  počátek, prvenství něčeho

 Když to rozvedeme dále, můžeme říci, že trojiční dogma vztah Otec a Syn popírá.

Jestliže existují oba dva od věčnosti, nemají počátek, tak otcovství a synovství postrádá smysl.

Ježíš nemůže být podle trojičních dogmat Boží Syn.

 

Jak je to s tvrzením o tom, že Ježíš má počátek až v lůně Marie.

To zcela vyvrací Fil.2:6-8.

 

Fil.2:6-8  Způsobem bytí byl roven Bohu, a přece na své rovnosti nelpěl, nýbrž sám sebe zmařil, vzal na sebe způsob služebníka, stal se jedním z lidí. A v podobě člověka se ponížil, v poslušnosti podstoupil i smrt, a to smrt na kříži. Zmařit se může pouze něco, co existuje!

 

Řecké slovo „εκενωσεν” (ekenósen), překládané někdy jako „zmařil”, znamená přesněji „vyprázdnil se”. Je to aktivní aorist, tzn. že to Ježíš udělal sám. Vzdal se moci a moudrosti druhé nejmocnější bytosti ve vesmíru, a z této pozice se vyprázdnil až na úroveň člověka.

 

„způsobu bytí“  Strong:G3444
μορφή, ῆς, ἡ[morfé] podoba, tvar, vzhled; způsob bytí; (?) přirozenost[3] 

– byl podobný Bohu – existoval

 

Unitáři a někteří křesťané biblické texty, které potvrzují preexistenci Ježíše zlehčují tvrzením, že nerozumíme židovskému myšlení v tom, že uváděné verše svědčící o preexistenci Ježíše jsou ve smyslu prorockém.

 

Toto jejich tvrzení nemůže v tomto případě obstát, protože Pavel, zde popisuje to, co se již stalo a není možné tvrdit, že jde o proroctví.

 

Zamysleme se nad následujícím:

Bylo to Ježíšovo svobodné rozhodnutí „sám sebe zmařil“ a  stejně svobodně se rozhodla jeho matka

Marie Luk.1:38. Když bychom přistoupili na unitářské tvrzení, že Ježíš má počátek až v lůně

Marie, tak by to znamenalo, že se svobodně nemohl rozhodnout pro tak veliké poslání.

Ježíš by byl v takovém případě nástrojem v rukách svého Otce bez možnosti volby a to by bylo velmi  zvláštní, neboť Bůh je zdrojem svobody.

2 Kor.3:17  Duch je tím Pánem, kde je Duch Páně, tam je svoboda.

 

Vzniká velmi důležitá otázka: Kdy se Jěžíš dozvěděl o jeho poslání? To popírači preexistence nikde nezmiňují.

 

Luk 2: 48-50  Když ho rodiče spatřili, užasli a jeho matka mu řekla: „Synu, co jsi nám to udělal? Hle, tvůj otec a já jsme tě s úzkostí hledali.“On jim řekl: „Jak to, že jste mě hledali? Což jste nevěděli, že musím být tam, kde jde o věc mého Otce?“ Ale oni jeho slovu neporozuměli.

Ježíš měl 12 roků a hovořil o svém Otci, synovství nebylo až po jeho křtu. Svého Otce znal, musel mít poznání o nebeských věcech. Věděl, že jeho Otec není Josef.  Ano, po křtu bylo veřejně oznámeno, že je Boží Syn. Tím byl jako člověk od početí Marie.

 

Popírači preexistence přehlížejí Janovo poslaní od Boha!

Jan 1:6,7 Od Boha byl poslán člověk, jménem Jan. Ten přišel proto, aby vydal svědectví o tom světle, aby všichni uvěřili skrze něho.  Jan zaznamenal Ježíšovy výroky a také některé skutečnosti popsal.

Další texty podporující Ježíšovu preexistenci v nebi :

Jan1:1,2  Na počátku bylo Slovo, to Slovo bylo u Boha, to Slovo bylo Bůh. To bylo na počátku u Boha.

Na vysvětlení: Zj.19:13  Má na sobě plášť zbrocený krví a jeho jméno je Slovo Boží.

 

Jan 1:1 Na počátku bylo Slovo, to Slovo bylo u Boha, to Slovo bylo Bůh.

Jan 1, 15: „…Ten, který přichází za mnou, je přede mnou, neboť byl dříve než já.

Jan 1, 30: „…Za mnou přichází někdo větší, neboť byl dříve, než já.

Jan 3: 11-14 Amen, amen, pravím tobě, že mluvíme o tom, co známe, a svědčíme o tom, co jsme viděli, ale vy naše svědectví nepřijímáte. Jestliže nevěříte, když jsem k vám mluvil o pozemských věcech, jak uvěříte, budu-li mluvit o nebeských? Nikdo nevstoupil na nebesa, leč ten, který sestoupil z nebes, Syn člověka. Jako Mojžíš vyvýšil hada na poušti, tak musí být vyvýšen Syn člověka,

Jan 6, 38: „Neboť jsem sestoupil z nebe, ne abych činil svou vůli, ale vůli toho, který mne poslal…“

Jan 6, 51: „Já jsem ten živý chléb, který sestoupil z nebe.“

Jan 6, 61-62: „..To vás pohoršuje? Což tedy, kdybyste viděli Syna člověka vystupovat tam, kde byl dříve?“

Jan 8, 23: „Vy jste zdola, já jsem shůry.”

Jan 8, 58: „Ježíš jim odpověděl: „Amen, amen, pravím vám, dříve než se Abraham narodil, já jsem.“

Jan 16, 28: „Vyšel jsem od Otce a přišel jsem na svět; opět opouštím svět a jdu k Otci.“

Jan 17, 5: „…Otče, oslav mne svou slávou, kterou jsem měl u tebe, dříve, než byl svět.“

Jan 17: 24  Otče, chci, aby také ti, které jsi mi dal, byli se mnou tam, kde jsem já; ať hledí na mou slávu, kterou jsi mi dal, neboť jsi mě miloval již před založením světa.

Další texty, které nenapsal Jan.

1 Kor. 8:6  my přece víme, že je jediný Bůh Otec, od něhož je všecko, a my jsme tu pro něho, a jediný Pán Ježíš Kristus, skrze něhož je všecko, i my jsme skrze něho.

1 Kor 15:47 První člověk byl z prachu země, druhý člověk z nebe.

Žid. 1:2 v tomto posledním čase k nám promluvil ve svém Synu, jehož ustanovil dědicem všeho a skrze něhož stvořil i věky.

Žid. 1:6 A když chce uvést Prvorozeného do světa, praví opět: ‚Ať se mu pokloní všichni andělé Boží!‘

Žid 1:10  A dále: ‚Ty, Pane, jsi na počátku založil zemi, i nebesa jsou dílem tvých rukou.

Žid. 1:5 Komu kdy z andělů Bůh řekl: ‚Ty jsi můj Syn, já jsem tě dnes zplodil!‘ A jinde se praví: ‚Já mu budu Otcem a on mi bude Synem.‘

Dát těmto veršům „židovské myšlení“ je nesmysl. Nový zákon byl psán cca v létech 50 – 100 a to co píše Pavel se již prokazatelně stalo!

Země byla založena, stvoření již proběhlo. Janovy výroky jsou v souladu s těmito verši.

Uvedené verše  zcela prokazatelně svědčí o preexistenci Ježíše. Nemůžeme říci, že tyto verše nemůžeme brát doslova.

Tak bychom udělali z Boha lháře a vytvářeli  prostor i pro zkreslený výklad v jiných otázkách.

Neexistuje žádný verš, který zcela zřetelně popírá Ježíšovu preexistenci. Nový zákon byl také pro pohany a a přistoupit na unitářský pohled je podobné jako přijetí trojjedinečného dogmatu. Vznikla systematická teologie s cílem toto dogma obhájit různými úvahami a nepodat jasný biblický důkaz.

Tak je tomu i s pohledem na Ježíšovu preexistenci. Když Bůh pověřil Jana, aby vydal svědectví o Ježíši rozhodně nechtěl, aby to vyvolalo to, co nyní vidíme. Navíc jaké je židovské myšlení,když židé jsou v  myšlení nejednotní. Boží Slovo musíme číst s modlitbou a důvěrou, že Bůh má moc sdělit vše potřebné bez složitých teologických úvah, které si často odporují.

 

Milan Jílek

 

 

Veria všetci kresťania v Najsvätejšiu Trojicu?

Kto neverí v Svätú Trojicu?   V priebehu uplynulých storočí boli a ďalej existujú mnohé vierovyznania a skupiny, ako aj učencov a známych ľudí, ktorí neakceptujú túto dogmu a vyznávajú antitrinitarizmus. Mnohí z nich, ako napríklad Miguel Serveto, za to zaplatili životom. Slávnejšie náboženské skupiny, ktoré popierajú, že Boh je Trojica, sú:

  • Ariáni
  • Anabaptisti
  • Bádatelia Biblie
  • Biblicky veriaci kresťania
  • Poľskí bratia
  • Kresťania sobotňajšieho dňa
  • Kristadelfiáni  – Bratia v Kristovi
  • Epifanisti
  • Jednota bratská – Českí bratia
  • Jednota bratská – Poľskí bratia
  • Judaizmus
  • Medzinárodné bratstvo Ducha a Pravdy
  • Sociniáni
  • Svedkovia Jehovovi
  • Slobodní Bádatelia Biblie
  • Unitári
  • Božie zbory Adventistov siedmeho dňa
  • Mesiášske zbory Židov
  • Jahveho zhromaždenie – Congregation of Yahweh
  • Jednotný pentekostalizmus

Zaujímavosťou je, že ani prví adventisti neuznávali Trojicu. Ellen White nepoužívala tento výraz, ale v konečnom dôsledku priviedla veriacich k trojjedinosti Boha.   Russell Holt vo svojej knihe „The Doctrine of Trinity in the Seventh-Day Adventist Denomination; It’s Rejection and Acceptance” o raných adventistoch napísal, že ,,odmietali trojicu a rovnako jednomyseľne vyzdvihovali božstvo Kristusa (Momentálne „tretia časť” taktiež neuznáva Trojicu).

História je plná slávnych mien, ktoré neuznávajú dogmu „Najsvätejšej Trojice”.

Medzi slávnych antitrinitárov v Poľsku patria o. i.:

  • SZYMON BUDNY – prekladateľ Svätého písma do poľštiny (v Novej zmluve použill označenie Boha), náboženský a sociálny reformátor (ako jeden z prvých šíril perspektívu demokratickej spoločnosti).
  • FAUST SOCYN – tvorí základ pre výučbu spoločnosti ETIKY A TOLERANCIE. Po smrti fanatici vybrali jeho telo von z hrobky a hodili ho do Dunajca.
  • WACŁAW POTOCKI – jeho vplyv na poľskú literatúru je nepochybný, rozvíja myšlienku DIDAKTIZMU v umení.
  • JAN ANDRZEJ MORSZTYN – v určitom období svojho života, kedy sa stotožňoval s názormi ariánov, mal veľký vplyv na poľskú literatúru.
  • ANNA RADZIWIŁÓWNA KISZCZYNA – magnátka, vojvodkyňa, známa filantropka a autorka polemík o učení Katolíckej cirkvi v Poľsku.
  • MARCIN CZECHOWIC – teológ, básnik, polemik a náboženský spisovateľ. Zastupoval náboženské hnutie poľských bratov. Bol za absolútny zákaz zabíjania. Je považovaný za priekopníka pacifizmu.
  • GIORGIO BIANDRATA – osobný lekár kráľovnej Bony. Pracoval pre Štefana Bátoriho, čím prispel k jeho zvoleniu za poľského kráľa. Jeden z hlavných propagátorov antitrinitarizmu v Poľsku.
  • ANDRZEJ FRYCZ MODRZEJEWSKI – poľský renesančný umelec a spisovateľ, tajomník kráľa Žigmunda I. Starého.

Antitrinitári z krajín mimo Poľska

  • AREIOS – ranokresťanský teológ, básnik, presbyter z Alexandrie. Bol jedným z prvých, ktorí spustili -ALARM- v súvislosti so zavádzaním nebiblických dogiem do kresťanstva.
  • ISAAC NEWTON – bez neho by nebola moderná matematika, fyzika, mechanika atď. Newton neveril v Trojicu. Na túto tému napísal veľa prác.
  • ERAZMUS ROTTERDAMSKÝ – náboženský, vzdelávací a sociálny reformátor. Tvrdil, že v cirkvi je príliš veľa dogiem, ktoré nie sú obsiahnuté v Svätom Písme a vyvolávajú ostré spory, ba až náboženské vojny, pričom ako príklad uvádzal – dogmu o Najsvätejšej Trojici.
  • MIGUEL SERVETO – prispel k rozvoju medicíny a geografie, pracoval na sprístupnení Biblie čitateľom v národných jazykoch. Na základe jeho argumentov proti trinitárskej dogme – samotní trinitári odpovedali „argumentom sily” – dve hodiny ho pálili na hranici, až kým nezomrel v agónii. Bol to mučeník, ktorý obetoval svoj život za pravdu.
  • JOHN MILTON – anglický básnik a spisovateľ, ktorý svojou tvorbou ovplyvňoval svetovú literatúru. Obhajca slobody slova.
  • CHARLES RUSELL – vydavateľ časopisu „STRÁŽNA VEŽA”“, zakladateľ hnutia Bádateľov Biblie, ktoré šírilo a šíri učenie antitrinitárov.
  • URIAH SMITH – slávny adventista, ktorý považoval Ducha Svätého za „božský vplyv” a „nie za Otca i Syna”.
  • JOHN LOCKE – anglický filozof, lekár, politik a ekonóm. Bol priateľom Isaaca Newtona, sympatizujúci s myšlienkami antitrinitarizmu. Jeho diela ovplyvnili Deklaráciu nezávislosti a americkú ústavu a vytvorenie ekonomickej teórie známej ako monetarizmus.
  • JOHANN CAMPANUS – reformný aktivista zo 16. storočia.

Kresťanstvo a Trojica 

Aj napriek tomu, čo nám káže „Rada cirkví”, viera v „Najsvätejšiu Trojicu” nie je potrebná na to, aby sme boli kresťanmi. Naopak, ľudia, ktorí uznávajú Ježiša ako Boha, by nemali používať slovo kresťan, pretože je odvodené od slova Kristus a definuje vieru založenú na príchode Mesiáša zasľúbeného Bohom a Služobníka Pána, a nie inú osobu Boha.

V evanjeliu Matúša 12:18 je napísané:

„Hľa, môj služobník, ktorého som si vyvolil, môj miláčik, v ktorom mám zaľúbenie. Vložím na neho svojho Ducha a oznámi právo národom.”

Rozhodne sa oplatí zistiť, čo naozaj znamená slovo Kristus. Vyjadrením „som kresťan” dávame najavo, že veríme v Ježiša ako Mesiáša a Božieho Pomazaného, a nie v druhú božskú osobu.

V dnešných časoch sa mnohí ľudia prikláňajú k restorationismu, chcú sa vrátiť a velebiť Boha tak, ako o tom učil Pán Ježiš. Veríme, že webová stránka antytrynitarianie.pl napomôže návratu k biblickému a pôvodnému významu Boha v jednej osobe!

Dúfame tiež, že jej posolstvo bude motivovať úprimných ľudí k tomu, aby hľadali pravdu v Božom Slove.

 

Preklad je založený na článku v poľštine: Kto nie wierzy w Trójcę

¿Unidad del ser o separación entre Dios Padre y Dios Hijo?

Este tema aborda la cuestión de las claras diferencias existentes entre el Padre y el Hijo, que rechazan que se trate de una misma y única persona, como defienden los fieles de la Unidad de la Deidad.

Examinemos en primer lugar Mateo 27:46:

«Hacia esa hora, Jesús gritó con fuerza: ¡Elí, Elí! ¿lemá sabactaní?», es decir: «Dios mío, Dios mío, ¿por qué me has abandonado

¿Es posible, asumiendo la Unidad de la Deidad o la Trinidad, que Dios se abandone a sí mismo? También vale la pena prestar atención al hecho de que Jesús se refiere a YHWH como su Dios.

En el evangelio de Marcos 14:35-36 según la versión de BLP, leemos las siguientes palabras que contradicen la afirmación de que Jesús es Jehová.

«Se adelantó unos pasos más y, postrándose en tierra, oró pidiéndole a Dios que, si era posible, pasara de él aquel trance.  Decía: ¡Abba, Padre, todo es posible para ti! Líbrame de esta copa de amargura; pero no se haga lo que yo quiero, sino lo que quieres tú».

Si suponemos que Jehová es Jesús, ¿no debería sorprendernos, entonces, que Jesús se ore a sí mismo? ¿Puede una persona distinta a Dios decir: «no se haga lo que yo quiero, sino lo que quieres tú»?

El grupo antitrinitario que cree en la «Unidad de la Deidad» reconoce la incompatibilidad del credo de Atanasio con la Biblia. Lamentablemente, este predica una enseñanza contraria a la Biblia que afirma que «Jesús es Jehová».
Los trinitarios, aunque reconocen algunas diferencias entre Dios Padre y Dios Hijo, afirman que las enseñanzas anteriores de los «Unidad de la Deidad» no son más que la «herejía sabeliana», condenada desde hace muchos años.

Lo más extraño de este asunto es que ambos grupos, al argumentar con el resto de los cristianos no trinitarios, citan prácticamente los mismos razonamientos del tipo «Jehová es Jesús» (similitudes en los títulos, etc.).

Desde un punto de vista lógico, si bien sería posible entender el intento de demostrar «la Unidad de la Deidad», los trinitarios se dedican a «demostrar AMBOS».

¿Es Jehová Jesús?

Por otro lado, veamos cómo las afirmaciones del Señor Jesucristo más arriba citadas contradicen claramente tanto los argumentos de los trinitarios como los de los «unitarios».
Si «Jehová es Jesús» o «YHWH = Jesús», ¿cómo se explica la existencia de «diferentes voluntades» y planes de Dios Padre y de Dios Hijo? Al fin y al cabo, deberían ser «uno» tanto en la «Unidad de la Deidad» como en la «Santísima Trinidad».

Si Jehová y Jesús «son iguales» en cuanto a su poder, ¿por qué, entonces, Jesús le pide ayuda a su Padre y recalca que su voluntad (la de su Padre) es más importante que la de Dios Hijo?

  • ¿Puede Dios «Trinitario» o Dios de la «Unidad de la Deidad» tener diferentes (opuestas) voluntades y aspiraciones?
  • ¿Puede este mismo Ser Divino, como «JEHOVÁ», conocer «el día y la hora» y las profecías del Apocalipsis y, como «JESÚS», no conocerlos, y esperar que «JEHOVÁ» se los revele? (Apocalipsis 1:1, Marcos 13:32)
  • Asumiendo que Jesús es Dios, ¿se abandonó a sí mismo?

Estos textos muestran claramente que JEHOVÁ y JESÚS son dos seres completamente independientes: Padre e Hijo. El Padre es «más grande, más poderoso» y por ello el Hijo le pide ayuda y con respeto le dice «no es mi voluntad, sino la tuya la más importante».

Citando los Salmos, Jesús nos muestra que Él es el MESÍAS. ¿Qué significa la palabra «Mesías»? Es «el ungido de Dios» y no «el propio Dios Todopoderoso». Es aquel quien cumple con los mandamientos o misiones que se le han encomendado.
Curiosamente, a una escala mucho menor que nuestro salvador Señor Jesucristo, los ungidos (elegidos por los profetas de Dios) fueron, por ejemplo, los Reyes de Israel.

Estos tenían el deber de representar a Dios y ejercer su autoridad sobre el pueblo elegido. Sin embargo, no encontramos en las Santas Escrituras ningún pasaje que indique que Dios Padre se haya encomendado a sí mismo una misión en la Tierra.

No obstante, en la Biblia se repite en varias ocasiones la información de que Dios JEHOVÁ encomienda a otro la realización de estas tareas.
Al citar el Salmo en Mateo 27:46, Jesús resalta este aspecto de su ministerio, que todo judío debe conocer y entender con precisión.

Es necesario recordar que nos hemos criado en culturas e historias diferentes. Jesús, al ser el MESÍAS, no puede ser parte de la «Trinidad» de Dios ni el mismo Dios Supremo Todopoderoso YHWH.

Cristo pertenece a Dios

Cabe destacar que la Biblia distingue claramente entre Dios y Jesús. Por ejemplo en 1 Corintios 3:23 leemos estas palabras:

«Pero vosotros sois de Cristo, y Cristo es de Dios».

¿Qué significa la frase que dice que Cristo es de Dios, en el contexto de que nosotros somos de Cristo? ¿No entra esto en contradicción con la teoría de la Unidad de la Deidad?

En Hechos 4:26 también se habla no de una, sino de dos personas:

«Los reyes de la tierra se han aliado y los poderosos se han confabulado en contra del Señor y de su ungido».

¿No es esto una clara mención a la existencia de dos seres independientes? ¿Es el Señor y su ungido (Cristo) la misma persona?

El clavo final del ataúd para la teoría de la Unidad de la Deidad son los relatos bíblicos en los que vemos las visiones de no una, sino de dos personas: Dios y Jesús.

En el ejemplo de los Hechos de los Apóstoles 7:56, Esteban ve claramente a Dios y a Jesús a su diestra:

«Escuchadme —dijo—, veo el cielo abierto y al Hijo del hombre de pie junto a Dios».

Del mismo modo, en otras partes de las Santas Escrituras, se habla no de una, sino de dos personas. En Efesios 1:20 podemos leer:

«Es el poder que Dios desplegó en Cristo al resucitarlo de la muerte y sentarlo en el cielo junto a sí».

¿Cómo es esto posible si hablamos de una única persona?

Te animamos a que reflexiones sobre estos argumentos con la Biblia en la mano.

Si quieres conocer otros argumentos sobre el tema de la Unidad de la Deidad, te invitamos a visitar la página web antytrynitarianie.pl.

 

Traducido del artículo polaco: Czy Jezus to Jahwe – Mateusza 27: 46

Чи Ісус знає стільки, скільки Бог

Книга Одкровення відкривається віршем, який чітко заперечує, що особи, які складають Трійцю, нібито рівні.

В цьому місці ми читаємо (наш жирний шрифт), відповідно до БТ

«Одкровення Ісуса Христа, яке Бог дав Йому, щоб показати Своїм слугам, що має відбутися найближчим часом, і Він, пославши Свого Ангела, через нього знаками повідомив Свого слугу Івана».

Фраза «Бог дав Йому» так само відтворена в BW, POZ, а у варшавсько-празькому перекладі ми читаємо:

«яке Бог передав Ісусу Христу»

Роман Брандстаттер ще точніше переклав цей уривок:

«Одкровення Ісуса Христа, дане Йому Богом»

Що виникає з Матвія 24:36

Іноді тринітарі стверджують, що коли Ісус був на землі, Він не знав всього, бо був Богом-людиною. Прикладом тут може бути переклад вірша з Матвія 24:36.

«І про той день і годину ніхто не знає; ні ангели на небі, ні Син, лише сам Отець».

Послідовники Трійці, коментуючи цей текст, заявляють, що мова йде про Ісуса-людину. На жаль, вони забувають, що саме в цьому вірші сказано «сам Отець», тобто Святий Дух також цього не знає, що принаймні дивно!

Як можливо, щоб Святий Дух, який знаходиться з Отцем на небі і також є частиною Бога, не знає чогось, перебуваючи в єдності з Отцем? Цьому факту є лише одне пояснення – Святий Дух не є третьою особою, яка входить до складу Трійці.

Що виникає з Одкровення 1:1

Повертаючись до Одкровення 1: 1, варто зазначити, що ці слова стосуються Господа Ісуса, який вже знаходиться на небесах. Чи той факт, щоб дізнатися подробиць майбутнього, Ісус знаходиться на небесах, чекає, коли ці істини будуть відкриті від Бога-Отця? Як вважаєте? Чи є це доказом за чи проти «рівності влади та величності» Бога-Отця та Ісуса?

Чи той факт, що одна особа щось знає і передає ці знання іншій особі, не свідчить чітко про відокремленості та відмінності між цими особами?

Ось лише деякі питання, які виникають під час вивчення цього біблійного тексту! Ймовірно, тринітарії працюватимуть над філософським «розведенням цих думок» з Біблії.

Але чи буде ця лінія міркувань узгоджена із застереженням у посланні до Колосян 2:8?

«Слідкуйте, щоб вас ніхто не поневолив цією марною філософією, заснованою лише на людській традиції, на стихіях світу, а не на Христі».

Таким чином, вірш з Одкровіння 1:1, а також від Матвія 24:36 суперечать догмі про Трійцю.

Переклад зі статті польською мовою під назвою: Jezus nie wszystko wie

Кто есть единым Богом?

В послании Иуды 1:25, согласно БТ, мы можем прочитать:

«Единому Богу, Спасителю нашему через Иисуса Христа, нашего Господа, слава, величие, сила и власть и до начала веков, и сейчас, и во все века! Аминь».

Как следует из данного фрагмента, для истинных христиан Бог есть… один единственный. Это подтверждает сам Господь Иисус в Евангелии от Марка 12:29 (БТ) словами:

«Иисус ответил: «Первая заповедь такая: «Слушай, Израиль: Господь, Бог наш, Господь единый»

Разве из этих стихов, переданных первым христианам (а через страницы Священного Писания также и нам), не следует точно, что:

  1. Единым Богом есть Бог Отец (Отец для нас и Отец для Господа Иисуса).
  2. Бог Отец и Господь Иисус – это две совершенно разных сущности! (Иуда четко разделяет «ЕДИНОГО БОГА» ОТ «ГОСПОДА ИИСУСА».
  3. Иисус не может быть тем самым «ЕДИНЫМ» Богом, ибо через Него почитают и прославляют этого самого «ЕДИНОГО БОГА»! Из этого следует, что Сам Господь Иисус, даже как Царь Небесный, подобно всем другим сущностям, пребывающим в непосредственной близости от Бога, чтит Своего Бога и Отца (см. Откровение 4:10-11).
  4. Послание ИУДЫ относится ко времени, когда Господь Иисус уже находится на небесах, и, как утверждают тринитарии, мнимые христианские апологеты, – «имеет уже только божественную природу». Излюбленное пояснение этих «апологетов», что некоторые «неудобные» мысли, содержащиеся в Библии и противоречащие доктрине Троицы, касаются «исключительно человеческой природы Господа Иисуса», – здесь полностью ошибочно.

Только единый Бог

Эта линия рассуждений также подтверждается в 1 Коринфянам 8: 6.

«для нас существует только единый Бог, Отец, от которого все происходит и для которого мы существуем, а единый Господь, Иисус Христос, через которого все произошло и благодаря которому мы существуем».

В Слове Божьем мы много раз читаем, что есть «ЕДИНЫЙ Бог и ЕДИНЫЙ Христос». А что со Святым Духом в этих и других фрагментах? Для ранних христиан характерно то, что в приветствиях из писем, включенных в Библию, Бог Отец и наш Господь Иисус упоминаются отдельно, а Святой Дух постоянно опускается! Так же происходит и в цитируемых стихах!

Подтверждает ли вышеуказанный факт веру в Троицу первых христиан или, наоборот, явно противоречит этой вере!?» Если бы Иуда (как автор Библии – под вдохновением Святого Духа) верил в Троицу, мог бы он написать слова, которые мы читаем в стихе 1:25? Судите сами, потому что мы подтверждаем то, о чем можем прочитать у Исаии 45:22 (BW):

«Ко Мне обратитесь, и будете спасены, все концы земли, ибо Я Бог и нет иного».

Эта статья была переведена на русский язык из польской статьи: : Jedyny Bóg – Judy 1:25

Was lehrt die Heilige Schrift?

Wir laden Sie zu einem kurzen Test ein, der bei der Beantwortung der Frage „Ist Gott die Dreifaltigkeit?” hilfreich sein kann.

  1. Gibt es ein Wort in der Schrift: Dreifaltigkeit, wesensgleich oder dreieiniger Gott? (Jesaja 44:6)
JaNein
  1. Kennen Sie eine Situation, in der Gott, der Vater, zu jemandem betet oder jemanden flehend anspricht? (Lukas 22:41)
JaNein
  1. Hat Jehova Gott jemals „nicht seinen Willen” erfüllt oder ist er jemandem untergeordnet? (1.Korinther 15:28, Matthäus 26:39, 1.Korinther 11:3)
JaNein
  1. Hat Jehova Gott jemals Macht, Kraft empfangen oder musste ihm etwas offenbart werden? (Matt. 28:18, Offenbarung 1:1)
JaNein
  1. Ist es möglich für denselben Gott: etwas zu „wissen”, aber das gleiche „nicht zu wissen”? (Markus 13:32)
JaNein
  1. Ist es möglich, dass Gott jemals vom Teufel versucht („auf die Probe gestellt”) worden? Ist das irgendwann passiert? (Jakobus 1:13 vergleichen Sie mit Matthäus 4:1-11)
JaNein
  1. Sind irgendwo in der Schrift die Begriffe „geboren”, „Erstgeborene der gesamten Schöpfung”, „gezeugt”, „der Anfang der Schöpfung” auf Jehova Gott, bezogen worden? (Sehen Sie, wie oft diese Begriffe auf Jesus bezogen wurden: z.B. Kolosser 1:15, Offenbarung 3:14)
JaNein
  1. Sind Sie in den Visionen, die Gott und seine Umgebung beschreiben, dem „dritten Thron für den Heiligen Geist” oder der Vision des Geistes als dritte Person begegnet? (Apostelgeschichte 7:56)
JaNein
  1. Kann Gott in Gestalt von einem Tier, z.B. eine Taube, vorgestellt werden? (Vergleichen Sie Matthäus 3:16 mit Deuteronomium 4:17)
JaNein
  1. Kennen Sie ein anderes Dogma in christlichen Religionen (abgesehen von der „Heiligen Dreifaltigkeit”), das seit fast 1700 Jahren Anlass zu Streit und ständiger Polemik gibt?
JaNein

 

Wie haben Sie die Fragen hier beantwortet?

  • Wenn Sie zehnmal mit „Ja” geantwortet haben, bedeutet dies, dass Sie fest an die Wahrhaftigkeit des trinitären Dogmas glauben, aber Sie müssen an Ihrer Kenntnis der Schrift arbeiten.
  • Wenn Sie zehnmal mit „NEIN” geantwortet haben, bedeutet dies, dass Sie die Diskrepanz zwischen dem Dogma der Heiligen Dreifaltigkeit und dem, was die Bibel des Wortes Gottes lehrt, vollkommen erkennen.
  • Alle „zwischen” Antwortergebnisse sollten Sie zur Suche von den Argumenten in der Bibel, die JA- oder NEIN-Antworten unterstützen, motivieren.

 

Willkommen in unserem Blog, in dem die Bibelverse, die sowohl die Lehre von Gott in drei Personen angeblich unterstützen als auch der bestreiten, erklärt werden.

Die Übersetzung wurde aus dem polnischen Sprachtest gemacht: Test biblijny – Czego o Trójcy naucza Pismo Święte

Trejybė kaip Trojos arklys

Kodėl mes palyginame Trejybę su Trojos arkliu?

Kadangi, kaip ir Trojos arklys, buvo klastingai atvesdintas į Troją, Trejybė klasta buvo įvesta į krikščionybę III ir IV amžiuje.

Nors nei Jėzus, nei apaštalai nemokė apie triasmenį Dievą, nepaisant to, kad Biblijoje nėra žodžio „Trejybė“, ir net trijų asmenų mokymo viename Dieve, III-iame amžiuje buvo svarstomas doktrinos, susijusios su Dievo esme, pakeitimas.

Taip nekaltai prasidėję apmąstymai apie Jėzaus prigimtį ir Jo santykius su Tėvu, buvo įvesti nauji Šventajame Rašte nerandami terminai, tokie kaip „homoousios“, „filioque“, „hypostasis“ ar „trias“.

Tuomet tariamas trečiasis asmuo, „Šventoji Dvasia“, buvo pridėtas prie Dievo asmens, nors joks biblinis tekstas nemoko, kad Dvasia yra „asmuo“, atskiras nuo Dievo.

Nukrypimas (atpuolimas) įsitvirtino

Mokymas apie Dievą trijuose asmenyse greitai paplito krikščionių bendruomenėse, nes kas tik paneigdavo šią dogmą, tuometiniai trejybininkai tokius pašalindavo.

Kad būtų įtvirtinta ši doktrina, net buvo bandoma suklastoti Dievo žodį, ką patvirtina kai kuriuose Biblijos vertimuose prie 1 Jono 5:7-8 pridėta eilutė, kuri tariamai patvirtina šį mokymą:

„Nes yra trys, kurie liudija danguje: Tėvas, Žodis ir Šventoji Dvasia, ir šie trys yra viena“ (Gdansko Biblija).

Tūkstantmečio Biblijoje (redacija IV) eilutės išnašoje paaiškinta, kad šio fragmento trūksta seniausiuose graikų rankraščiuose ir seniausiuose vertimuose. Ši klastotė buvo skirta patvirtinti trijų tariamų asmenų viename Dieve teoriją.

Esminė šios teorijos šalininkų problema yra ta, kad Šventajame Rašte nėra nei vienos eilutės, sakančios, kad viename Dieve yra trys dieviški asmenys!

Nauja Dievo samprata

Žinoma, galima savotiškai spėlioti apie Tėvo ir Sūnaus santykius ar apie tai, ar Šventoji Dvasia yra asmuo, tačiau nė viena Biblijos eilute neįmanoma įrodyti, kad šie trys asmenys (darant prielaidą, kad Šventoji Dvasia yra atskiras asmuo nuo Dievo) sudaro vieną Dievą!

Tokios Dievo sampratos Biblijoje niekur nėra. Šventajame Rašte nėra mokoma apie tokį trigubą Dievą, o visa doktrina buvo užrašyta ne Šventojo Rašto puslapiuose, bet graikų filosofija susižavėjusių žmonių galvose!

Tarsi to būtų negana, pats Trejybės apibrėžimas yra prieštaringas! Jei mes laikome, kad „Tėvas yra Dievas, Sūnus yra Dievas ir Šventoji Dvasia yra Dievas“ ir tada prieiname išvados, kad „yra vienas Dievas, o ne trys Dievai“, tai savaime yra prieštaravimas. Žinoma, trejybininkas pasakys, kad tai yra „didelė paslaptis“, tačiau problema ta, kad Biblija nemoko apie tokį paslaptingą Dievą, kaip sakoma šiame apibrėžime (kad yra trys dievai, o ne vienas).

Darant prielaidą, kad Trejybė yra VIENAS Dievas, mes negalime vadinti Viešpaties Jėzaus „pilnaverčiu“ Dievu, o tik DALIS DIEVO. Ir šiuo metu Trejybe tikintis turi remtis, sakydamas, kad tai yra paslaptis. Bet kaip ši paslaptis pateikiama Dievo Žodyje?

Ar Senasis Testamentas mokė apie Trejybę?

Jau iš pirmosios Biblijos knygos sužinome, kad ne paslaptingoji „Trejybė“, o Jahvė (YHWH) kalba su žmonėmis, kad Dievas, apsireiškęs Abraomui, Izaokui ir Jokūbui, taip pat yra ne kas kitas, kaip Viešpats, Izraelio Dievas, apie kurį skaitėme Pakartoto Įstatymo 32:39:

– Nūn įsidėmėkite, kad aš, aš vienas esu Tas, kito Dievo su manimi nėra…

Kaip matome, pats Jahvė save pristato kaip vieno asmens Dievą, sakydamas, kad šalia Jo nėra jokio Dievo. Ar nebūtų melas priimti Trejybę, atsižvelgiant į tai, kad ją tariamai sudaro trys asmenys, prilygstantys Viešpačiui (Sūnus ir Šventoji Dvasia). Kita vertus, Jahvė sako: Aš esu vienas ir nė vienas Dievas nėra su manimi!

Pakartoto Įstatymo 6:4 skyriuje skaitome:

„Klausykis, Izraeli! Viešpats yra mūsų Dievas, vien tik Viešpats“.

Neabejotina, kad Dievas Jahvė (YHWH) buvo vienintelis Izraelio Dievas ir kad izraelitai tikėjo tokiu vieno asmens Dievu, kuris juos išskyrė iš aplinkinių tautų.

Ar Dievas susideda iš kelių asmenų?

Veltui trejybininkai „apkerėti“ dėl tariamos asmenų daugybės žodyje „Elohim“ arba „Ehad“. Be to, nepadės tolimi tariamų Trejybės apsireiškimų pavyzdžiai, pvz., Abraome. Tiesa akivaizdi. Dievas asmeniškai praneša Izraeliui, kad jis yra vienas ir izraelitai tiki tokiu vieno asmens Dievu, jie stato Jam šventyklas ir garbina Jį.

Čia verta pasvarstyti, kodėl Dievas, mokantis mus tiesos, nuslėpė nuo savo tautos, kad jis yra „Trejybė“, jeigu ir būtų „Trejybė“? Juk aplinkinės tautos garbino kanaaniečių, babiloniečių, asirų, egiptiečių ir romėnų triadas.

Izraelitai skyrėsi nuo visų šių tautų tuo, kad jie buvo vieninteliai monoteistai ir turėjo tik Vieną Dievą Jehovą. Be to, pats Jahvė įspėja savo tautą, kad ji nemėgdžiotų ne negarbintų kaip aplinkinių tautų jų garbinimo žodžiais iš Pakartoto Įstatymo 12:30-31:

„saugokis, kad nebūtumei suviliotas sekti jomis tada, kai jos buvo sunaikintos tavo akivaizdoje! Nesiteirauk apie jų dievus, sakydamas: „Kaip garbino tos tautos savo dievus? Ir aš noriu sekti tomis apeigomis“. Taip Viešpaties, savo Dievo, negarbink, nes visa, kas pasibjaurėtina, ko Viešpats nekenčia, jie darė savo dievams. Net savo sūnus ir dukteris jie degino ugnyje, atnašaudami savo dievams!“.

 Šventoji Dvasia

Ką izraelitai manė apie Šventąją Dvasią? Ar jie manė, kad Šventoji Dvasia yra atskiras nuo Dievo asmuo? (Žr. „Skirtinga Šventoji Dvasia Senajame ir Naujajame Testamente“).

Nieko panašaus. Izraeliui Šventoji Dvasia arba Dievo Dvasia yra pats Dievas veiksme, tai Dievo veikimas ir Jo galios apraiška, taip pat Dievo įkvėpimas ir energija veiksmams, kurią Dievas suteikia žmonėms.

Katalikų mokslininkai tai puikiai žino, kadangi daugelyje komentarų rašo, kad Senajame Testamente mokymas apie asmeninę Šventąją Dvasią (Šventąją Dvasią kaip asmenį) nėra žinomas. Popiežiškojo teologijos fakulteto išleistoje knygoje „Biblijos priešistorė“ 17-ame puslapyje skaitome:

„Irenėjus (Adversus Haereses, 4, 20). šv. Hilari (De Trinitate,4, 17-18), šv. Bazilikas (De Spiritu Sancto, 16, 38), šv. Jonas Auksaburnis (Homilia in Gen., 8), šv. Augustinas (De civitate Dei, 16,6) matė daugiskaitos skaičiuje užuominą į trejybę. Vis dėlto toks Tėvų požiūris parodo, kad jų Naujojo Testamento žinios, kurio šviesoje sunkumas išnyksta lengviausiai. Vis tik Senasis Testamentas nežinojo dar tiesos apie trijų asmenų Dievą“.

Jeigu Senajame Testamente nėra mokymo apie trijų asmenų Dievą, galbūt Viešpats Jėzus apie tai mokė.

Ar Jėzus mokė apie Trejybę?

Ką galime pasakyti, ką Jėzus mokė apie Dievą?

Kartą, kai Rašto žinovas paklausė, kuris įsakymas pirmiausia buvo, Jis atsakė:

„… Klausyk, Izraeli, Viešpats, mūsų Dievas, yra vienintelis Viešpats“ (Morkaus 12:29)

Iš 32 eilutės matyti, kad „Rašto žinovas“ sutinka su šiais žodžiais sakydamas: „… Gerai, Mokytojau, tu teisybę pasakei: Dievas yra vienintelis ir nėra kito šalia jo“.

Kaip matote, Viešpats Jėzus nepateikė naujo mokymo apie Dievą. Izraelis tikėjo vieno asmens Dievu Jahve ir Jėzus aiškiai patvirtino tokį tikėjimą.

Kitą kartą Jėzus paklausė mokinių, kuo jie Jį laiko. Ar mokiniai sakė laikantys jį Dievu ar „Trejybės“ dalimi? Koks buvo atsakymas ir kaip Jėzus į tai reagavo? Petras sakė:

„Tu esi Kristus, gyvojo Dievo Sūnus“.

Viešpats Jėzus patvirtino šio teiginio tikslumą Mato evangelijoje16:17:

Jėzus jam tarė: „Palaimintas tu, Simonai, Jonos sūnau, nes ne kūnas ir kraujas tai tau apreiškė, bet mano Tėvas, kuris yra danguje“.

Petras ir kiti apaštalai nė neįtarė apie tariamą „Trejybę“. Jie tikėjo, kad Jėzus yra Mesijas ir gyvojo Dievo Sūnus, o ne Dievas Sūnus ar paslaptingos Trejybės dalis.

Kas yra Mesijas

Hebrajų kalbos žodžio „Mesijas“ (graikų kalba – Kristus) naudojimas čia yra labai svarbus. Ar Mesijas turėjo būti Dievas? Mesijas yra Dievo išrinktasis, kad įvykdytų Aukščiausiojo valią. Žemėje pasirodys ne Dievas, o Jo Mesijas (pateptasis). Jau netrukus atsirado kažkas panašus į Mozę, kaip mes skaitome Pakartoto Įstatymo 18:18,19

„Išugdysiu jiems pranašą, kaip tave, iš jų giminių ir įdėsiu savo žodžius į pranašo lūpas. Jis pasakys jiems visa, ką aš jam būsiu įsakęs. Jei kas nors neklausys žodžių, kuriuos pranašas kalbės mano vardu, aš pats pašauksiu jį už tai atsakyti“.

Pats faktas, kai Jėzų vadiname Mesiju arba pranašu, prilygstančiu Mozei, neleidžia jam būti identiška Dievo dalimi!

Apaštalų darbų 2:36 apaštalas Petras savo kalboje Sekminių dieną paaiškina:

„Tad tegu tvirtai įsitikina visi Izraelio namai: Dievas padarė Viešpačiu ir Mesiju tą Jėzų, kurį jūs nukryžiavote“.

Jei Dievas padarė Jėzų Mesiju ir Viešpačiu, tada Jėzus negali būti tas pats Dievas! Dievas, suteikiantis titulus ir privilegijas kitiems, yra aukštesnėje padėtyje nei tas, kuris gauna šiuos titulus!

Jono 17:3 Viešpats Jėzus aiškiai atskiria Dievą nuo savęs žodžiais:

O amžinasis gyvenimas – tai pažinti tave, vienintelį tikrąjį Dievą, ir tavo siųstąjį Jėzų – Mesiją.

Ar apaštalai mokė apie Trejybę?

Jei tai būtų tiesa, dauguma laiškų turėtų paaiškinti Dievo esmę.

Žydams tai būtų visiškai naujas mokymas, kuris turėtų būti oficialiai pristatytas. Mokymas, kad viename Dieve yra trys dieviški asmenys. Ar žinote apie tai nors vieną ištrauką?

Tačiau laiškuose nieko apie tai nerandame. Nėra nė žodžio apie tai, kad Dievas yra Trejybė, trigubas (tripusis) ar kad Dievas yra sudarytas iš trijų. Priešingai, beveik kiekvieno laiško pradžioje (Romiečiams 1:7, 1 Korintiečiams 1:3, 2 Korintiečiams 1:2, Galatams 1:3, Efeziečiams 1:2, Filipiečiams 1:2, 2 Tesalonikiečiams 1:2, 1 Timotiejaus 1: 2, 2 Timotiejaus 1:2 tariamai trečiasis Dievo asmuo yra nepastebimai ignoruojamas:

„Malonė jums ir ramybė nuo mūsų Dievo Tėvo ir Viešpaties Jėzaus Kristaus!“ (Fil.1:2) ir dažnai „ Garbė Dievui, mūsų Viešpaties Jėzaus Kristaus Tėvui“.

Kaip matome, sveikinimuose Dievas buvo atskirtas ne tik nuo Viešpaties Jėzaus, bet tariamas trečiasis Dievo asmuo nebuvo minimas, bet Jėzaus Tėvas buvo vadinamas mūsų Viešpaties Dievu!

Apaštalai tikėjo tik vienu Dievu, Dievu Tėvu, kaip aiškiai skaitome Efeziečiams 4:6:

„Vienas Dievas ir visų Tėvas, kuris virš visų, per visus ir visuose“.

Šis Dievas yra „ Abraomo Dievas, Izaoko Dievas, Jokūbo Dievas – mūsų protėvių Dievas pašlovino savo tarną Jėzų,… kurį Dievas prikėlė iš numirusių“, kaip skaitome Apd 3:13,15

Toks mokymas atitinka Pauliaus žodžius 1 Timotiejui 2:5:

Vienas yra Dievas ir vienas Dievo žmonių Tarpininkas – žmogus Kristus Jėzus“.

Ar Viešpats Jėzus suabejojo šia amžina tiesa? Jono 17:3 skaitome:

„O amžinasis gyvenimas – tai pažinti tave, vienintelį tikrąjį Dievą, ir tavo siųstąjį Jėzų – Mesiją”.

Jei Senajame Testamente nebuvo mokoma apie Trejybę, jei Viešpats Jėzus neskelbė tokio naujo mokymo, jei Jėzaus mokiniai nerašė bažnyčioms apie naują Dievo esmės supratimą, kyla klausimas:

Kaip ir kodėl buvo įvesta Trejybės doktrina?

Tai tikrai neįvyko per pirmuosius tris šimtmečius po Kristaus. Daugelis sutinka, kad didelis vaidmuo formuojant šią doktriną, priklauso Nikėjos susirinkimui, įvykusiam 325 metais.

Taryba nusprendė pakviesti ne ką kitą, o nepakrikštytą pagonių imperatorių Konstantiną, Romos imperijos vyriausiąjį kunigą. Katalikų kunigas Jan Gliński 1992 m. išleistoje knygoje „Vienintėlis Tėvas“ rašė:

„Konstantinas Didysis asmeniškai inauguravo šią tarybą 325 m. gegužės 20 d. Euzebijus iš Cezarėjos rašo, kad imperatorius pasirodė apsivilkęs purpurinės ir auksinės spalvos rūbais…

Po šios kalbos imperatorius Konstantinas suteikė žodį soboro vyskupų pirmininkams. Greičiausiai tai buvo Hozijus iš Kordobos ir Eustatijus iš Antiochijos. Tačiau nėra visiškai teisinga sakyti, kad nors šie du vyskupai pirmininkavo Soboro susitikimams, iš tikrųjų, nors ir neoficialiai, imperatorius Konstantinas pats vadovavo visos tarybos darbui ir darė tiesioginę įtaką jos sprendimams.

… Euzebijus iš Cezarėjos, laikomas pirmosios politinės teologijos pradininku, rašo, kad šis imperatorius „buvo tarsi vyskupas visiems savo pavaldiniams ir kiek galėjo, skatino juos gyventi taip, kad jų gyvenimas patiktų Dievui“ ir „kai skirtingose šalyse iškildavo ginčas, jis kviesdavo Dievo tarnus į susirinkimą, tarsi jį Dievas būtų paskyręs būti visų vyskupu“.

Istorikas Janas Wieruszas Kowalskis šio įvykio užkulisius aprašo savo knygoje „Krikščionybė“, išleistoje 1988 m.:

Pasibaigus svarstymams, Konstantinas nutarė švęsti 20-ąsias savo valdymo su vyskupais metines. Didžioji puota įvyko karaliaus rūmuose. Romos kareiviai su ištrauktais kardais suformavo ilgą eilę, pro kurią praėjo vyskupų procesija. Šventės pabaigoje dvasininkai gavo dovanų auksą ir milžiniškus pyragus bei leidimą grįžti į vyskupiją. Euzebijus iš Cezarėjos su ašaromis prisimena vakarėlį: „Be abejo, tai buvo Jėzaus Kristaus karalystės paveikslas, ir mes manėme, kad tai –  sapnas“.

Ar tai yra Biblijos mokymas?

 Jei kas nors žino Jėzaus mokymą, nereikia jam aiškinti, kodėl pats šios dogmos įvedimo būdas yra prieštaringas. Tai, kas buvo svarbiausia Jėzaus mokyme, buvo užmiršta. Nuolankų Jėzaus požiūrį išstūmė pasididžiavimas, o ginčai dėl žodžių tapo svarbesni už meilę. Anksčiau minėtoje knygoje buvo pažymėta:

„Retorikos įtaka buvo matoma kelis šimtmečius Rytuose siautėjusiems dogminiams ginčams apie Trejybės apibrėžimą, Kristaus asmenį ir Marijos kultą bei Šventosios Dvasios personifikaciją. Padaugėjo tikėjimo simbolių, kurių tekstas buvo išplėstas įtraukiant vis sudėtingesnes išraiškas. Nepadėjo ir tradicijos gynėjų, nepriimančių jokios kitos terminijos, išskyrus biblinę, argumentai. Pasitikėję žodžio galia, viešojo kalbėjimo specialistai ir jiems palankūs vyskupai buvo įsitikinę, kad dėl tinkamų dogminių formuluočių, jie galės suderinti savo tikėjimą Dievo Sūnumi su bekompromisiu monoteizmu, išpažindami tik vieną Dievą, visa ko Kūrėją…

Todėl tiesa apie vienintelį Aukščiausiąjį Dievą Jahv, buvo pakeista į Šv. Raštui nežinomą Dievą trijose asmenyse  Tam nebuvo jokių kliūčių, nors Šventajame Rašte nerandame tokių terminų kaip „Švenčiausioji Trejybė“, taip pat „Triasmenis Dievas“.

Išvados

Krikščionių filosofai, matyt, pamiršo įspėjimą, užrašytą 1 Korintiečiams 4:6, kad negalima pridėti „nieko daugiau, negu parašyta“.

Ginčai dėl šios dogmos krikščionybėje nukrypo nuo to, kas yra svarbiausia, būtent nuo Jėzaus skelbiamos meilės evangelijos, kuri buvo pakeista neapykantos evangelija.

Nuo to momento, kai krikščionybė yra pripažįstama nacionaline religija, pati persekiojama bažnyčia tampa persekiotoja, įtvirtindama tikėjimą į Trejybę per mirtį ir sunaikinimą. Laužai buvo uždegti tiems, kurie turi skirtingas pažiūras, ir atsivertimas vyksta ne skelbiant žodį ar rodant meilę, bet pašalinant tuos, kuriems Šventasis Raštas yra tiesos šaltinis! Užkariavimas, vergija, kryžiaus žygiai, inkvizicija, deginimas ant laužo ir kankinimai yra „atsivertimo“ metodai, toli gražu ne tai, ko mokė Jėzus.

Mes raginame jus perskaityti šios dogmos sukūrimo istoriją, istoriją, pilną intrigų, ginčų, taip pat dėl jos pralietų žmonių, ginančių tiesą apie Dievą, kraujo.

Trojos krikščionybės arklys

Klastingas trejybininkų doktrinos įvedimas į krikščionybę pakeitė tikėjimą Biblijos Dievą Jahvę į izraelitams nežinomą trijulę dievybę.

Daugelio bažnyčių pasekėjams Jėzus nebėra pažadėtas Mesijas, kurio sugrįžimo jie gali tikėtis, bet įsikūnijęs Dievas, kuris, kaip ir Rytų religijose, įsikūnija į žmogų per įsikūnijimą!

Tai nebėra „tarpininkas“ tarp Dievo ir žmonių, „vartai avims“ ir „kelias“ pas Dievą, nes tai tampa šio kelio tikslu. Kelias pas Tėvą tampa keliu į Kristų, o tarpininko vaidmuo tenka „Dievo Motinai“ ir „Šventiesiems“.

Trejybė taip pat iškraipė Šventosios Dvasios vaizdą! Trejybinikai per savo filosofiją atskyrė Dievo Dvasią nuo Dievo, sukurdami kitą dievišką asmenį. Tokiu būdu iš Dievo atimama dvasia, taigi ir galia bei būtis.

Šventas Dievo vardas YHWH buvo išbrauktas iš daugelio Biblijos vertimų ir pakeistas titulu „Viešpats“, kuris nukreipia dėmesį į Jėzų. Izraelio Dievą, kurio vardu atėjo Jo tarnas, sūnus Jėzus (žr. Jahvės tarną), išstumtas Trejybės, tokio Dievo, kurio Senojo Testamento pranašai ir pirmieji Jėzaus mokiniai nepažinojo.

Trejybė. Kur toks mokymas yra Biblijoje?

Šiandien daugelis vis dar gina Trejybės filosofiją, pamiršdami svarbiausią dalyką, kurio Šventajame Rašte net vienu sakiniu nemokoma apie vieną Dievą iš trijų asmenų, apie Dievą Trejybėje!

Nė vienoje eilutėje nėra siūlomas trejybinis apibrėžimas, kad Trejybė yra Dievas!

Visi trejybiniai argumentai yra pagrįsti tik spėjimais, spėlionėmis ir faktų pritempimu!

Žinoma, galima ištirti Tėvo ir Sūnaus panašumus, surasti Šventosios Dvasios personifikaciją ir „ištirti“, ar žodis „Elohim“ reiškia daugiaasmenį Dievą. Visais šiais veiksmais siekiama tik užgožti pagrindinę tiesą, kad Biblija nekalba apie Dievą trijuose asmenyse! Toks Dievas niekada nebuvo atskleistas Biblijos skaitytojams!

Leidimas atlikti tokio tipo neteisėtą tyrimą iškraipė kitus aiškius Šventojo Rašto mokymus, įvedė nemirtingos sielos doktriną, pakeitė prisikėlimo prasmę ar Šventajame Rašte aiškiai pasmerktą stabmeldystę. Galite lengvai pakeisti praktiškai viską, net „Dešimt įsakymų“, duotų ant Sinajaus kalno (žr. Kaip buvo pakeisti Dievo įsakymai), kurių bažnyčia nebijojo pakeisti!

Įdomu tai, kad būdais, panašiais į Trejybės įvedimo naudojamus metodus, bažnyčios patvirtina tokias dogmas kaip: Marijos kultas, atvaizdų garbinimas, tikėjimas ugningu pragaru ar pagoniški papročiai ir apeigos.

Mes raginame Šventojo Rašto skaitytojus atidžiai ištirti savo įsitikinimus, kaip tai daryti skatina Apd 17:11, kad „išnagrinėtų Šventąjį Raštą, ar taip esą ištikrųjų“.

Nagrinėdami Šventąjį Raštą, išvengsime to, ką Paulius perspėja Kolosiečiams 2:8:

„Žiūrėkite, kad kas jūsų nepavergtų filosofija ir tuščia apgaule, kuri remiasi žmonių tradicijomis ir pasaulio pradmenimis, o ne Kristumi“.

Taip pat skaitykite: Ko galime pasimokyti iš mesijinių Senojo Testamento tekstų? – Luko 24:44

Mūsų skaitytoja Margarita išvertė straipsnį iš lenkų kalbos: Trójca to koń trojański wprowadzony do chrześcijaństwa – Kolosan 2:8

Kviečiame peržiūrėti šios temos pristatymą, pagrįstą Biblija:  https://www.youtube.com/watch?v=3lzxdAN6E4c

Leder tro på treenigheten till Gud?

Nej, denna trinitariska dogm strider mot vad Bibeln lär oss om Gud. Dessutom finns ordet ”treenighet” ingenstans i Bibeln. Det finns inte en enda vers i Guds ord som innehåller ens anspelningar på de påstådda tre individernas jämlikhet.

Som vi vet finns till och med försök att förfalska Guds ord så att en sådan text skulle kunde bli funnen i Bibeln. Detta bevisas genom tillägget av en vers i 1 Johannes 5: 7 – 8, som påstås bekräfta denna lära,

„Ty det finns tre som vittnar i himlen: Fadern, Ordet och den Helige Ande, och dessa tre är ett” (Gdansk Bible).

I den så kallade ”The Millennium Bible, red. IV” förklaras dock i en fotnot till denna vers att den saknas i de äldsta grekiska manuskripten (handskrifterna) och i de äldsta översättningarna. Så varför lades en sådan vers till i Bibeln? Handlade det inte om att bestyrka tre personers enhet?

Varför vi anser att denna dogm är skadlig?

  • Treenigheten beskriver en mystisk Gud. Ett sådant tillvägagångssätt för att lära känna Gud är mycket nedslående. Detta strider helt mot vad vi läser i Johannes 17:3, nämligen att ”evigt liv” är beroende av att lära känna Gud. Läran är också en väg till ateism, agnosticism och platonisk filosofi.
  • Treenigheten förvränger Guds sons roll som „medlare” och „väg” som leder till Gud. Jesus, som en oskiljaktig del av Gud, (enligt treenighetsläran) blir målet och avslutningen på denna väg. Således blir inte Jesus en medlare mellan Gud och människor, detta för Marias skull. Allt detta strider mot orden i 1 Timoteus 2: 5, vi läser: „Ty det finns en Gud, och det finns en medlare mellan Gud och människorna, människan, Kristus Jesus.” Dessutom får Maria, när hon födde ”Gud”, (enligt treenighetsläran) titeln ”Guds moder”. Detta leder i sin tur till erkännandet av att Maria blev gravid utan synd, vilket i sin tur tvingar fram påståendet att Jesus inte hade halvbröder eller halvsystrar, (vilket han enligt Bibeln hade).
  • Treenigheten är ett plagiat av en hednisk lära och inte en uppenbarelse av Guds sanning. I många religioner har det funnits triader av gudar i århundraden, från vilka israeliterna skulle hålla sig borta, även enligt de tio budorden.
  • I efterdyningarna av denna dogm finns obibliska helgdagar och läror som exempelvis „julen”. Jesus och apostlarna uppmuntrade inte till firandet av hans födelsedag, Jesus ville i stället att hans lärjungar, som mindes honom, skulle högtidlighålla årsdagen för hans död, en gång varje år.
  • Dogmen (treenighetsläran) förnekar, fördunklar och förvränger den väsentliga innebörden av frälsning och lösenanordningen. Jesus som treenighetens andra person skulle inte vara en ”lämplig” lösen (motsvarande Adam) (1 Timoteus 2:6). Dessutom kunde ju Jesus som en Gud (enligt treenighetsläran) inte dö för att vi skulle bli räddade eller återlösta.
  • Treenighetsläran gjorde att Israels Gud, med det personliga namnet YAHUVE, (Jehova), glömdes bort, på bekostnad av filosofisk och ologisk vetenskap. I Psalm 83:19 (RS) läser vi: „Låt dem känna dig och veta att endast du, som har det enda namnet Yahweh, (Jehova) är den Högste över hela jorden„.
  • Treenighetsläran förmörkar och förvränger dessutom bilden av helig ande! I stället för att be „om helig ande” (Johannes 14: 16, 17), tilltalar de den helige anden som varande treenighetens tredje person. Deras framställningar eller böner „faller i tomrummet” och kan därför inte använda „kraft uppifrån” (Lukas 24:49) för att hjälpa dem att övervinna svårigheter, frestelser eller för att odla de kristna egenskaper som beskrivs i Galaterna 5: 22, 23. Treenighetens förespråkare riskerar att förlora Guds hjälp i sin kamp mot djävulens frestelser!
  • Treenighetsläran berövar oss gåvan att be till Fadern! Treenighetens förespråkare liknar den som skickar brev med mottagarens uppgifter felaktigt nedtecknade, i motsats till det bibliska mönstret. Kan ett sådant brev verkligen nå den förväntade mottagaren?
  • Denna dogm, i motsats till vad Herren Jesus sa i Johannes 13: 34, 35, gjorde treenighetens förespråkare till „en avgörande faktor för kristendomen hos en given religiös grupp eller individ”. Tyvärr var lärans förespråkares handlingar så effektiva att de övertygade majoriteten av de kristna. Ett exempel på detta är Kyrkornas världsråd (ett internationellt ekumeniskt organ från över hundra länder), som endast accepterar kyrkor som tror på treenighetsläran! Det är sorgligt och absurt, för i och med ett sådant kriterium skulle inte de första kristna, som inte undervisade om den treeniga Guden, accepteras i rådet. I ljuset av Bibelns lära är de sanna och avgörande faktorerna för sann kristendom: Tro på Messias (Jesus Kristus) och hans uppståndelse, erkännandet av Bibeln som Guds ord, kärlek visad genom gärningar, dop genom nedsänkning i vatten och evangelisering.Eftersom Bibeln inte innehåller någon treenig doktrin kan denna kristna lista inte inkludera tron på treenigheten! (Även katolska källor erkänner det – se i vårt bibliotek, den anti-treeniga bloggen, en skanning av boken „1001 saker du borde veta om Bibeln. Specifikt om Bibeln, Herren Jesus och vad de första kristna lärde ut om treenigheten). Genom att övertala majoriteten om att tron på treenigheten är avgörande för kristendom har treenigheternas förespråkare tyvärr överskuggat och till och med glömt de sanna bibliska lärorna som nämns här ovan.

Sammanfattningsvis: Tron på treenigheten leder till att man inte dyrkar Gud i ande och i sanning, läran leder till att vi inte vet vem ”den enda sanne Guden” är, eller vem han sände, Jesus Kristus”.

Jednota Boha a Ježíše.

 Slova Pána Ježíše v Janovi 10:30 „Já a Otec jsme jedno. jsou často uváděna jako důkaz existence Trojice.

 Je to správné a je to biblické?

Pouhá skutečnost uvedení dokonce tří „osob Trojice“ neprokazuje „rovnost a věčnost“, a proto nemůže být argumentem pro existenci Trojice. Všimněte si, že ve výše uvedeném verši vidíme pouze dvě osoby:

Boha Otce a Ježíše.

Neměl by Pán Ježíš za předpokladu existence Trojice říci, že já, Otec a Duch svatý jsme jedno?

O jaké „jednotě“ mluvil Pán Ježíš?

Smysl výroku je zcela jasný, když ho čteme společně s kontextem.

Všimněte si výroků u Jana 17: 20–22

„Neprosím však jen za ně, ale i za ty, kteří skrze jejich slovo ve mne uvěří; aby všichni byli jedno jako ty, Otče, ve mně a já v tobě, aby i oni byli v nás, aby tak svět uvěřil, že ty jsi mě poslal. Slávu, kterou jsi mi dal, dal jsem jim, aby byli jedno, jako my jsme jedno”

Tyto verše v BW (Polská bible ve Varšavě) zní podobně:

„A nejen pro ně, ale také pro ty, kteří ve mě budou skrze své slovo věřit.” Aby všichni byli jedno, jako jste vy, Otče, ve mně a já ve vás, aby také byli v nás, aby svět věřil, že jste mě poslali. A dal jsem jim slávu, kterou jste mi dali vy, aby byli jedno, jako jsme jedno.“

Jak vidíte, John nejde dále a v kapitole 12 jednoznačně a definitivně vysvětluje otázku jednoty.

Křesťané mají být jeden jako JEŽÍŠ A OTEC. Nejde tedy o jednotu, o čem mluví následovníci Nejsvětější Trojice. Pokud ano, všichni křesťané by museli být součástí Boha.

Pokud bychom měli přijmout trinitární koncept, každý křesťan by „vstoupil do jednoty Trojice.“

Co o tomto verši říkají trinitaristé.

V poznámce k poznaňské Bibli čteme:

„Věta Já a Otec jsou jedno (a ne jedna), kterou vyjadřujeme především v jednotě vůle a jednání (stejně jako v 5: 19-20; 8:16; 10:15; 12: 44-45). Jednota Otce a Syna je metafyzická jednota. Otec a Syn, kteří jsou odlišní jeden od druhého jako osoby, mají stejnou vůli a jednání.”

Pravděpodobně není pochyb o tom, že nejde o jednotu bytí, ale o jednotu akce a myšlení …. zkrátka jednomyslnost!

Jasně to naznačují následující slova zaznamenaná Janem 17:22 

„Slávu, kterou jsi mi dal, dal jsem jim, aby byli jedno, jako my jsme jedno”

Co znamenají slova: „aby byli jedno, jako my jsme jedno”

Tato jednota spočívala ve skutečnosti, že náš Pán mluvil jen to, co mu říkal jeho nebeský Otec, jak je zřejmé z Jana 12:49

„Neboť jsem nemluvil sám ze sebe, ale Otec, který mě poslal, přikázal mi, jak mám mluvit a co říci.“

 Pokud by Ježíš a Otec byli jedním Bohem, o jehož jednotě mluví následovníci Nejsvětější Trojice, měla by tato slova smysl? Mohl by Ježíš říci, že sám od sebe nemluvil a že mu Otec přikazuje?

Dokonce i trinitářský věřící John Calvin řekl o Janovi 10:30: „Starověcí tuto pasáž nesprávně použili, aby dokázali, že Kristus má společnou povahu s Otcem. Kristus totiž nemluví o jednotě hmoty, ale o harmonickém spojení se svým Otcem. “

 Jaký je názor biblických učenců?

William Barclay komentoval tento verš:

„A tak se dostáváme k tomu nejvyššímu prohlášení.” „Já a Otec jsme jedno,“ řekl Ježíš. Co tím myslel? Pokud žádáme o vysvětlení ze samotné Bible, zjistíme, že má ve skutečnosti, tak jednoduchý význam, že jej dokáže pochopit i ta nejjednodušší mysl. Přečtěte si z kapitoly 17 z Jana, součást Ježíšovy modlitby za jeho následovníky před jeho smrtí: Jan 17:11 Již nejsem ve světě, ale oni jsou ve světě, a já jdu k tobě. Otče svatý, zachovej je ve svém jménu, které jsi mi dal; nechť jsou jedno jako my.

Ježíš chápal jednotu křesťanů mezi sebou navzájem jako stejnou, která existuje mezi ním a Bohem. A ve stejné kapitole se také modlí:

 Jan 17:20-22 Neprosím však jen za ně, ale i za ty, kteří skrze jejich slovo ve mne uvěří, aby všichni byli jedno jako ty, Otče, ve mně a já v tobě, aby i oni byli v nás, aby tak svět uvěřil, že ty jsi mě poslal. Slávu, kterou jsi mi dal, dal jsem jim, aby byli jedno, jako my jsme jedno. Ježíš, proto s jednoduchostí a jasností prohlašuje, že nelze ignorovat, že cílem křesťanského života je, aby všichni věřící byli jedno, protože on a Otec jsou jedno.“

 

Anthony F. Buzzard a Charles F. Hunting komentovali tento verš následovně:

„V tomto verši Ježíš tvrdí, že je” jedno „se svým Otcem. Slovo „jedno“ v tomto kontroverzním textu je řecký výraz  εν – hen. Není to mužská číslovka εἷς – heis – jeden!

Je nespravedlivé, že svědkové Jehovovi jsou někdy v populárních publikacích o Trojici napadáni, protože říkají jen to, co dokonce konzervativní evangeličtí komentátoři připouštějí: „Zdá se, že výraz „ Já a Otec jsme jedno “ znamená mít stejnou vůli, cíl, poslání.

 

Jaká jednota?

Kontext výroku Pána Ježíše jasně naznačuje jednotu myšlení a jednání, a nikoli jednotu bytí, což připouštějí i trinitářští komentátoři. Trinitaristé vytrhávající Písmo z kontextu (např. Jan 10: 30) a zoufale se snaží dokázat pravdivost své doktríny, učení zdůrazňující „rovnost v moci a věčnost tří božských osob“.

 Jak vidíte, Písmo se může očistit od takového falešného učení!

překlad provedl čtenář Milan

Překlad byl vytvořen z článku do polštiny:Ja i Ojciec jedno jesteśmy

Trojice a pohanské trojice božstev

Zjevil se Bůh Bible lidstvu jako Triáda nebo Trojice božstev?

Podívejme se, jak na tuto otázku odpovídají následující dva biblické verše:

Zachariáš 14: 9 „Hospodin bude Králem nad celou zemí; v onen den bude Hospodin jediný a jeho jméno jediné.”

5 Moj.6:4  „Slyš, Izraeli, Hospodin je náš Bůh, Hospodin jediný.

Aby výše uvedené biblické texty k nám „mluvily jasněji“, citujme je z katolického překladu bible v Poznani:    

„Slyš Izrael!” Jahve je náš Bůh, Jahve jediný

Jahve a cizí bohové

Než se dostaneme k věci, je třeba připomenout, že na rozdíl od národů obklopujících vyvolený lid, Izraelité uctívali pouze jednoho Boha. Bůh jedné osoby, který se jmenoval Jahve!

Byl to tento Bůh, který varoval svůj lid před bohy okolních národů slovy:

 

5 Moj. 6: 14,15 Nesmíš následovat cizí bohy, žádné z bohů okolních národů. Vždyť Hospodin, tvůj Bůh, jenž uprostřed tebe přebývá, je žárlivě milující Bůh! Jinak proti tobě vzplane hněv Hospodina, tvého Boha, a vyhladí tě z povrchu země.

 V panteonu božstev těchto jiných národů byly až příliš často triády nebo tři bohové. Chcete-li to zjistit, stačí vyhledat v encyklopediích informace o triádách, jako jsou kanaanské, babylonské, asyrské, egyptské nebo římské triády, např.:

  • Fénicie znala několik triád, jako Baal, Ashtoreth a Eshmun
  • V Babylonii existoval „tzv pánská trojice “Ea, Marduk a Gibil
  • Řecko je Zeus, Poseidon, Hades
  • V Mezopotámii byla nejslavnější trojicí božstev Elil, An a Enki,
  • Egypt – „rodinná triáda“ (otec, matka, syn) Osiris, Isis, Horus
  • Řím je Kapitolská trojice “skládající se ze tří božstev: Jupitera, Juna a Minervy (identifikovaných jako Zeus Héra a Athéna)
  • V hinduismu: Brahma, Vishnu, Siwa (typický koncept jednoho boha ve třech osobách)
  • Čína – „Fu Lu Shou“ – v čínských lidových vírách trojice hvězdných božstev, která zahrnuje: Fuxing jako bůh štěstí, Shouxing jako bůh dlouhověkosti a Luxing jako bůh kariéry.

Nechceme psát o různých formách těchto trojic, které se také vyskytují v jiných pohanských náboženstvích, ale i těch, která jsou nám dokonce blízká, jako je slovanská trojice, tzv. Triglav.

Původnímu panteonu slovanských bohů také vládla trojice hlavních bohů v čele se Svatorogem

(ev. Svatoroţic – Daţbog), po něm následovali Perun a Velen.

Je možné, že aby se církev odlišila od jiných trojic, začala používat slovo „Nejsvětější“ (vylepšená forma nejvyššího stupně od slova svatá), i když takové slovo v Písmu není!

Je Trojice biblické učení nebo pohanské?

Při čtení Bible stojí za to věnovat pozornost tomu, co biblický Bůh řekl o náboženství Kanaánců. (Kanaánci uctívali trojice božstev, jako je El, Baal, Asherah.) Židé se nepochybně mnohokrát setkali s učením jiných pohanských náboženství o trojicích a to dokonce i v Egyptě.

V 5 Mojžíšově 12: 29–31 však čteme toto varování:

Až Hospodin, tvůj Bůh, před tebou vyplení pronárody, které si jdeš podrobit, a až si je podrobíš a usadíš se v jejich zemi, dej si pozor, abys neuvízl v léčce, která po nich zbude , až budou před tebou už vyhlazeny: abys nevyhledával jejich bohy a neřekl: „Jak sloužily tyto pronárody svým bohům, tak to budu dělat i já!“ Něco takového nesmíš udělat pro Hospodina, svého Boha, neboť všechno, co ony činily pro své bohy, Hospodin nenávidí jako ohavnost; vždyť ony pro své bohy spalují dokonce své syny a dcery.

Přední biblické texty tohoto komentáře nenechávají pochyb o tom, že Bůh popsaný v Bibli se lišil od bohů okolních národů, protože byl Bohem jedné osoby, byl jediným Bohem, na rozdíl od trojic  okolních národů. Izraelité byli jedineční mezi okolními národy, které uctívaly doslova tisíce božstev. Izraelité se vyznamenali jako vyvolený národ, protože věřili v jediného Boha, JHVH!

Důležitou kuriozitou k textu z 5. Mojžíšovy 6: 4 je, že překladatelé „Septuaginty“ překládající, jak text z Genesis 1: 1, tak tematický text, o kterém diskutujeme tak, že hebrejské slovo „Elohim“ bylo přeloženo do řeckého slova „ho Theos“,  nebo „ BŮH “v jednotném čísle.

 

Udělali to proto, že nepochybovali o tom, že biblický bůh je „JEDEN JHVH“, a ne nějaká trojice!

V řečtině neexistuje množné číslo, které by zdůrazňovalo majestátnost nebo důstojnost tzv. „královské množné číslo“.

Co učil Pán Ježíš o Bohu?

Jaký byl názor Pána Ježíše na toto téma: Chce Nový zákon změnit koncept Boha jedné osoby na Nejsvětější Trojici? Chtěl Ježíš odhalit něco nového o existenci Všemohoucího bytí? Naznačil, že je třetí částí Trojice?

Přečtěte si Marka 12:29

„Ježíš odpověděl: „První je toto: ‚Slyš, Izraeli, Hospodin, Bůh náš, jest jediný pán”

Pán Ježíš v tomto bodě cituje stejnou pasáž z 5. Mojžíšovy 6: 4, která to potvrzuje:

„Slyš, Izraeli, Hospodin je náš Bůh, Hospodin jediný.”

Pokud by to bylo jinak, musel by o tom otevřeně učit své učedníky, kteří byli Izraelity a kteří celý život věřili v Jahveho Boha.

Text Zecharjáše 14: 9, který byl v úvodu citován, byl  proroctvím pro budoucnost. Takže skutečnost, že „POUZE JHVH“ měl být v budoucnu také Všemohoucím Bohem, se neměla měnit ani aktualizovat!

Bůh je pravdivý

Pokud jste zastáncem nauky Trojice, prosím, odpovězte na jednoduchou otázku:

Podvedl by Bůh vyvolený lid se kterým uzavřel smlouvu a všechny čtenáře Bible tím, že se zjeví jako jeden z Yahwehů, aniž by se vůbec zmínil o konceptu trojice?

Kdyby byl Všemohoucí Bohem v podobě trojice, určitě by to na stránkách Bible odhalil od samého začátku! Takové učení však nevidíme ani ve Starém zákoně, ani v Novém zákoně. Fráze „JEDEN“, když se odkazuje na Všemohoucího Boha, se vyskytuje v celém Písmu a je třeba zdůraznit, že se nehodí k pojmům Trojice,  Triády!

Možná však, jak mylně tvrdí stoupenci Trojice, „tato falešná božstva Trojice potvrzují existenci této pravé, biblické Trojice“?

Viz 2. Korinťanům 6: 15–17 o této úvaze spojující pojmy od pohanských, nekřesťanských náboženství ke křesťanství.

Jaký souzvuk Krista s Beliálem? Jaký podíl věřícího s nevěřícím? Jaké spojení chrámu Božího s modlami? My jsme přece chrám Boha živého. Jak řekl Bůh: ‚Budu přebývat a procházet se mezi nimi, budu jejich Bohem a oni budou mým lidem.‘ A proto ‚vyjděte z jejich středu a oddělte se‘, praví Hospodin a ‚ničeho nečistého se nedotýkejte, a já vás přijmu‘

Není pochyb, že náboženské koncepty pohanských náboženství by neměly mít nic společného s učením čistého křesťanství! Na druhé straně by se křesťané měli od takových nebiblických přesvědčení a učení vzdálit, protože vedou k modlářství.

Bůh se nemění

Písmo říká, že Bůh se nemění. Je to stejný Bůh, kterého vyvolený lid uctíval. Tím, že poslal Pána Ježíše na Zemi, nám dal prostředníka nové smlouvy (té staré byl Mojžíš). Apoštol Pavel to jasně uvedl

v 1  Korinťanům 8: 4–6.

    „Takže pokud jde o jídlo, které již bylo obětováno modlám, víme dobře, že na světě nejsou žádné modly a žádný bůh kromě jednoho Boha.” A i když v nebi i na zemi existují takzvaní bohové – existuje pro nás mnoho takových bohů a pánů, existuje pouze jeden Bůh, Otec, od kterého všechno pochází a pro kterého existujeme, a jeden Pán, Ježíš Kristus, skrze něhož bylo všechno stvořeno a díky čemuž jsme také „

Pavel napsal, že pro křesťany je jediný Bůh. Tento jediný Bůh, jak čteme ve výše uvedeném textu, je náš nebeský Otec. Všimněte si, že v tomto verši není o Duchu svatém jediné slovo.

Pro opravdové křesťany je šokující a absurdní hledat „plnější zjevení Boha“ čerpáním příkladů z cizích kultur!

Šokující bylo, že krásu biblického monoteismu vystřídal koncept trojice vycházející z pohanských náboženství a mytologie. Je rovněž nepřijatelné brodit se filozofií a prázdnými úvahami o domnělém vztahu mezi Ježíšem, Bohem Otcem a Duchem svatým.

Bohužel, trinitaristé, kteří nemají žádné konkrétní důkazy o biblické povaze trojičního dogmatu, používají vícesvazkové pojednání o tom, zda je Ježíš soupodstatný s Otcem (homousios), od kterého pochází.

Kdy se tedy trojice dostala ke křesťanství?

Níže citujeme Wikipedii  odkazující na knihy Jaroslava Pelikana, který byl profesorem historie – specializace křesťanství.

„V důsledku administrativního úsilí přilákat nevěřící z římského světa byly některé takové obrazy postupně začleněny do křesťanství.” To nakonec vedlo k poznání, že Syn a Duch svatý jsou si rovni s Otcem. Kritici také namítají, že trinitářská doktrína byla výsledkem více politických než teologických akcí. “

Podle mnoha historiků touha přilákat lidi (pohany) k novému náboženství přispěla k zavedení konceptu Nejsvětější Trojice.

Až dosud mnozí uctívali slunce a trojici božstev. Byly tedy převzaty jejich svátky a koncepty často spojené s uctíváním slunce, které měl Kristus nahradit.

Kniha Edmunda Lewandowského Tváře křesťanského náboženství o Vánocích říká:

„Svátek byl založen v roce 354 za vlády papeže Liberia (352–366). V ten den lidé říše oslavovali den narození neporazitelného slunce (Dies Natalis Solis Invicti) všeobecně a slavnostně…. Ve třetím století byl rozšířen kult Mithry, který úspěšně konkuroval křesťanství, také velmi populární. Den narození tohoto božstva byl oslavován 25. prosince “

Přijetím tohoto svátku se tedy změnil pouze předmět uctívání.

Ve Slovníku mýtů a kulturních tradic, editovaném Władysławem Kopalińskim, pod heslem Mitra čteme, že Mithras je mnohem starší než křesťanství a že „Síla Mithrasova kultu svědčí také o tom, že si křesťanství zvolilo neděli, svatý den boha Slunce Mithru, jako svátek místo soboty, biblický Sabat (podle H. Lamera).

 Solární symboly

Solární symboly jsou ještě dnes viditelné, například v monstranci, která má tvar a podobu slunce. Můžete je také vidět ve svatozáři umístěné nad hlavami svatých a Ježíše.

Vrátíme-li se k dříve citované knize „Tváře křesťanského náboženství“, najdeme zajímavé prohlášení z pastoračního dopisu papeže Lva I. Velkého (440-461):

„Existují lidé, kteří si myslí, že slavnost by se neměla slavit, ani tak kvůli Kristovu narození, ale kvůli vycházejícímu novému slunci … než vstoupí do baziliky svatého apoštola Petra, postaví se na schody, otočí se a pokorně skloní hlavu ke slunečnímu disku”

Pohanský trinitarismus nebo biblický monoteismus.

Podle Písma svatého i historiků nemá pojem triády nic společného s „biblickou“ vědou nebo kulturou, ale je převzat „živý“ z nebiblických a dokonce pohanských učení!

I islám, postavený na základě starozákonního monoteismu, popřel toto učení slovy Mohameda v Koránu (IV, 171).

„Věř tedy v Boha a v jeho posly a neříkej: Tři!  (Tři – ve vztahu k Bohu ve třech osobách).

Biblické texty diskutované v tomto komentáři znovu ukazují, že dogma o „Nejsvětější Trojici“ nebo tvrzení, že  v Bibli se vyskytuje  „forma trojice“, je neslučitelná s Písmy.

Biblickou pravdu nelze přemoci argumentem že jsou „věrní věřící“ v biblické učení „Nejsvětější Trojice“!

Praví následovníci Pána Ježíše měli být v menšině – následovat „úzkou cestu“, nikoli „širokou cestu“ (Matouš 7: 13,14).

Křesťané se měli držet biblické pravdy, nikoli sekulární filozofie, jak říkají níže uvedené texty:

 Jan 17:17 Posvěť je pravdou; tvoje slovo je pravda.

Kolosanům 2: 8 Dejte si pozor, aby vás někdo nesvedl prázdným a klamným filozofováním, založeným na lidských bájích, na vesmírných mocnostech, a ne na Kristu.

překlad provedl čtenář Milan

 

Překlad byl vytvořen z článku do polštiny:Trójca Przenajświętsza a pogańskie Triady

Szukaj na stronie:
BLOG z wersetami

Zapraszamy na nasz blog z wersetami biblijnymi,

Wersety biblijne za i przeciw Trójcy Świętej

które omawiamy zarówno pod kątem nauk biblijnych, jak również trynitaryzmu

Masz pytania napisz do nas: admin@antytrynitarianie.pl