„Bóg stworzył ziemię jako mieszkanie dla ludzi.

Czy rozsądny jest wniosek, że Bóg nagle zmienił swoje plany i wycofał się z realizacji pierwotnego zamierzenia?”

Oczywiście, że nie. Warto wyciągnąć wnioski z nauki nauczyciela Jezusa:

(Mt 5:5) „Szczęśliwi ci, którzy są łagodni, bo oni odziedziczą ziemię.
(Ps 119:90) Utwierdziłeś ziemię, tak iż cały czas pozostaje na swoim miejscu.
(Ps 104:5) Założyłeś ziemię na jej fundamentach. Nigdy, przenigdy nie będzie ruszona ze swojego miejsca.
(Kzn 1:4) Pokolenie odchodzi i pokolenie przychodzi, ale ziemia pozostanie na zawsze.
Bóg nie zniszczy ziemi, ale tych niegodziwych, co na niej mieszkają i ją niszczą.
(Obj 21:1) I zobaczyłem nowe niebo i nową ziemię.

 W temacie Królestwa dobrze jest zauważyć psalm 145 (144):

Ps 145, 1 Pieśń pochwalna. Dawida.
Chcę Cię wywyższać, Boże mój, Królu,
i błogosławić imię Twe na zawsze i na wieki.
(…)
10 Niechaj Cię wielbią, Panie, wszystkie dzieła Twoje
i święci Twoi niech Cię błogosławią!
11 Niech mówią o chwale Twojego królestwa
i niech głoszą Twoją potęgę,
12 aby oznajmić synom ludzkim Twoją potęgę
i wspaniałość chwały Twego królestwa.
13 Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków,
Twoje panowanie trwa przez wszystkie pokolenia.
<Pan jest wierny we wszystkich swych słowach
i we wszystkich swoich dziełach święty>.
14 Pan podtrzymuje wszystkich, którzy padają,
i podnosi wszystkich zgnębionych.
15 Oczy wszystkich oczekują Ciebie,
Ty zaś dajesz im pokarm we właściwym czasie.
16 Ty otwierasz swą rękę
i wszystko, co żyje, nasycasz do woli.
17 Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
18 Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.
19 Spełnia wolę tych, którzy się Go boją,
usłyszy ich wołanie i przyjdzie im z pomocą.
20 Pan strzeże wszystkich, którzy Go miłują,
a wytępi wszystkich występnych.
21 Niech usta moje głoszą chwałę Pana,
by wszelkie ciało wielbiło Jego święte imię
<na zawsze i na wieki>.

Wspominam to, bo swojego czasu było to dla mnie wielkie odkrycie. Byłem przekonany, że szatan rządzi światem, że wszystko co się dzieje to tylko przypadek, że Bóg nie czyni ani dobrze ani źle jak twierdzili ci co błądzą: Sof 1, 12. „ześlę karę na mężów zastygłych na swych drożdżach, którzy mówią w swych sercach: «Nie uczyni Pan dobrze i źle nie uczyni»”

I nawet gdy czytałem Biblię dłuższy czas tego nie widziałem, aż w końcu pojąłem że – Bóg panuje nad wszystkim. Nie tylko będzie panował w przyszłości, ale i teraz rządzi i panuje oraz kieruje wszystkim – jak też świadczą wszystkie przykłady Pisma Świętego. Jezus już teraz otrzymał władzę nad niebem i ziemią. Mówi nam, że nawet włosy nasze są policzone. Już teraz Bóg każe opornych i ratuje uciśnionych. Już teraz zachowuje na ziemi kogo chce i wygubia kogo chce.

Oczekujemy jeszcze Królestwa Bożego, ale też jak mówi tu psalmista: „Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, Twoje panowanie trwa przez wszystkie pokolenia.”

Daniela 3, 100 Jak wielkie są jego znaki, jak potężne Jego cuda! Jego królestwo jest wiecznym królestwem, a panowanie Jego przez wszystkie pokolenia.
4. 29 i siedem czasów odmieni się nad tobą, aż poznasz, że Najwyższy panuje w królestwie ludzi, a komukolwiek zechce, daje je.”
30 Tejże godziny wypełniło się słowo nad Nabuchodonozorem: od ludzi został wyrzucony, jadł trawę jak wół, i rosą niebieską ciało jego było skrapiane, aż włosy jego na kształt orłów urosły, a paznokcie jego jak ptaków.
31 A tak po skończeniu dni ja, Nabuchodonozor, podniosłem w niebo oczy moje, a rozum mój został mi przywrócony, i błogosławiłem Najwyższego, a żyjącego na wieki chwaliłem i sławiłem; bo władza jego to władza wieczna, a królestwo jego na pokolenie i pokolenie.
32 I wszyscy mieszkańcy ziemi u niego za nic są poczytani; bo według woli swej postępuje zarówno z wojskiem niebieskim, jak i z mieszkańcami ziemi, a nie ma, kto by się sprzeciwił ręce jego i mówił mu: „Czemuś uczynił?”
33 W tym samym czasie wrócił mi rozum i przyszedłem do czci i ozdoby królestwa mego, i postać moja wróciła się do mnie, a panowie moi i urzędnicy moi odszukali mię, i przywrócono mnie na królestwo moje, i wielmożność większa była mi przydana.
34 Teraz więc ja, Nabuchodonozor, chwalę i wielbię i wysławiam króla niebieskiego; bo wszystkie dzieła jego są prawdziwe, a drogi jego sprawiedliwe, i chodzących w pysze uniżyć może.”

Pamiętajmy zatem także i o tym, że Królestwo Boże trwa przez wszystkie pokolenia. Nie szatan, lecz Bóg jest królem przez wszystkie wieki.

1 Tm 1,17 A Królowi wieków nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, Bogu samemu – cześć i chwała na wieki wieków! Amen.

 Jak rozumiecie proroctwo Zachariasza, a szczególnie poniższy werset, w kontekście Królestwa Bożego zapowiedzianego przez proroków?:

Za 14, 9 A Pan będzie królem nad całą ziemią. Wówczas Pan będzie jeden i jedno będzie Jego imię. 10 Cały kraj zmieni się w równinę, od Geba aż po Rimmon na południe od Jerozolimy. Ona jednak będzie wzniesiona i zamieszkana na swoim miejscu: od Bramy Beniamina aż do miejsca dawnej bramy, do Bramy Narożnej, od wieży Chananela aż do tłoczni królewskich. 11 Będą w niej mieszkali, a klątwa już jej nie dosięgnie. Jerozolima żyć będzie bezpiecznie. 12 A taką klęską porazi Pan wszystkie narody, które ruszyły do walki z Jerozolimą: rozpadnie się ich ciało, chociaż jeszcze trzymać się będą na nogach; oczy zaćmią się w oczodołach, a język zeschnie w ustach. 13 W owym czasie za sprawą Pana ogarnie ich wielkie przerażenie, jeden drugiego uchwyci za bary i pięść podniesie jeden na drugiego. 14 Juda także będzie walczył w Jerozolimie, gdzie zebrane zostaną bogactwa wszystkich okolicznych ludów: złoto, srebro i ubrania ponad wszelką miarę. 15 Zagłada, podobna do tamtej plagi, wyniszczy konie, muły, wielbłądy, osły, i wszystkie zwierzęta, znajdujące się w tym obozie. 16 Wszyscy ci, którzy ocaleją spośród wszystkich ludów, biorących udział w wyprawie na Jerozolimę, rokrocznie pielgrzymować będą, by oddać pokłon Królowi – Panu Zastępów – i obchodzić Święto Namiotów. 17 A te z ludów ziemi, które nie pospieszą do Jerozolimy oddać pokłon Królowi – Panu Zastępów – będą pozbawione deszczu. 18 A jeśli lud Egiptu tam się nie wybierze i tam się nie pokaże, spadną na niego nieszczęścia, jakimi Pan doświadczy narody, które nie przyjdą na obchód Święta Namiotów. 19 Taka więc kara spotka Egipt i wszystkie narody, które nie pójdą na obchód Święta Namiotów. 20 Wówczas nawet na dzwoneczkach koni umieszczą napis: «Poświęcone Panu», a kotły [zwyczajne] w domu Pańskim będą jak kropielnice przed ołtarzem. 21 Każdy kocioł w Jerozolimie i w Judzie będzie poświęcony Panu Zastępów. I będą przychodzić wszyscy, którzy mają składać ofiarę, będą brać je i w nich gotować. Nie będzie już w owym dniu przekupnia w domu Pana Zastępów.

Pozwolę sobie na jeszcze jeden komentarz odnośnie „królestwa”, podany w Rzym.14:17
Z kontekstu wynika, że w rozdziale tym poruszono kwestię stosunku do „słabych w wierze”. Potrzebie wyrozumiałości dla odmiennych poglądów wer.1:12, oraz unikaniu zgorszenia wer.13-22
I wydaje się, że jest tam dyskusja o pokarmach czystych i nieczystych, potrzebie jednych uznawania z a takie, lub nie. Jak i „przez swój pokarm [stosunek do niego itp.] nie rujnuj kogoś” wer.15
I w kontekście takich dyskusji mamy:
„KRÓLESTWO BOŻE TO NIE POKARM I NAPÓJ…”
Jeśli nie to:
„…, lecz sprawiedliwość, i radość i pokój w duchu świętym”.
I dalej czytamy, czy jakim i kogo uznaniem cieszy się ten: „kto w tym służy”.
I jeszcze dalej mamy podtrzymany temat pokarmów. wer.20-21, i potrzebie nie gorszenia pokarmem innych.
I tak w dosłownym rozumieniu mamy: „królestwo to nie…, [za to] jest…”.
„…to nie sprawa tego, co się je i pije” B.T wyd.III, czy „to nie pokarm i napój…” A.Zaremba
„…lecz sprawiedliwość i pokój i…”.
I nie idzie o potrzebę stawiania znaku równości w tym, że nie jest pokarmem itp, jest sprawiedliwością, w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Jest # od jedzenia i picia, jest = sprawiedliwości i pokojowi.
Jest jednym, nie jest drugim.
Jak czytamy w 1 Kor.8:8
„POKARM ZAŚ NIE POSTAWI NAS PRZY BOGU: NIC NIE TRACIMY, JEŚLI NIE JEMY, I NIC NIE ZYSKUJEMY, JEŚLI JEMY”
To nie to jest istotą wiary, jak i [królestwa]. I rozdz.8 1 Kor. wer. od 1-13 porusza kwestię jedzenia pokarmów.
Jednak:
„POKARM NIE PRZYBLIŻY NAS DO BOGA… 1 Kor. 8:8 ” B.T wyd.III
I nie to jest istotą [królestwa]. Już w kazaniu na gorze ludzie usłyszeli:
„Szczęśliwi głodni i spragnieni sprawiedliwości, gdyż oni będą n a s y c e n i”. Mat.5:6
I nie jest tak, że [królestwo] jest równoznacze ze sprawiedliwością, czy pokojem, że jedno jest drugim.
Jednak już w Mat.6:33 czytamy, żeby najpierw szukać je przed wszystkim innym : „i jego sprawiedliwości”.
Z tej przyczyny: „nie przychodzi ono dostrzegalnie”. Łuk.17:20-21
Nie oznacza jedzenia i picia, co wynika z 1 Kor.8:8. Jak i w nim, czy w nowym niebie i nowej ziemi dzięki niemu: „zamieszka sprawiedliwość” 2 P 3:13
Poza tym: pokój, którego już mieli zaznawać wierzący patrz J 14:27, jak i doświadzyć „radości swego pana” patrz. Mat 25:21
To to jest istotą [królestwa], nie jedzenie lub picie.
Jak czytamy w J 18:36 „he basileia he eme ouk estin ek tou kosmou taotou:
„nie jest z tego świata”, chociaż jak najbardziej dotyczy tego świata.

Pozwolę sobie na problemowy w mojej ocenie werset z Łuk.17:21. Wydaje mi się zasadny wywód z artykułu. Ma on jednak pewne problemy językowe. Słusznie napisano, że gr.entos jest różnie tłumaczony. Autorzy artykułu opowiadają się za słusznością przekładu „pośród was”, niż „wewnątrz was”. I tak naprawdę na zadane pytanie nie pada odpowiedź. Zamiast podania czasu przyjścia, to znaczy jego oczekiwania, w pierwszej kolejności mamy wyjaśnienie, czym ono jest. Poprawniej, czym nie jest.
W mojej ocenie problemem dla utożsamiania gr.entos hymon z „pośród was” jest to, że u tego ewangelisty z zasady na okreslenie myśli bycia „wśród osób”, używa on greckiego „es meso”, jak Łuk.22:27 i 55 „ja jednak jestem pośród was” gr.”eimi [en meso] hymon”.
Jak podaje H.Langkammer w klasycznej grece „entos” użyty w Łuk.17:20: „ma znaczenie skuteczności tego, co jest w czyimś „wnętrzu”, tak, że może nim zawładnąć…To nie człowiek bierze we władanie królestwo i dlatego nie może go zamykać w ludzkich kategoriach czasu i miejsca, lecz odwrotnie to ono obejmuje człowieka”.
Jednak pod jednym warunkiem.Tym, że człowiek przyjmie yios syna jako swego zbawiciela.
I jak dla mnie okoliczność, że z zasady gr.entos oddawane jest przez „wewnątrz” [czternaście razy]. Jak np.M 23:28 „zewnątrz w prawdzie wydajecie sie ludziom sprawiedliwi, w e w n ą t r z zaś jesteście pełni obłudy i bezprawia”, czyni problemowym oddana „pośród was”.
Jednak sens wypowiedzi sugeruje, że jest „pośród nich” w podanym w artykule sensie. Ponieważ nasz zbawiciel jako „król” był pośród nich. I jako taki został przywitany, o czym czytamy w Łuk.19:37-38 spełniając zapowiedź z Ps.118:26.patrz. M 25:32-34, gdzie yios=syn jest przedstawiony jako król.
A jeśli król jest obecny pomiędzy ludźmi oznacza to, że i jego królestwo jest w pewien sposób obecne.
To trochę tak jak z ambasadą. Wtedy, gdy się do niej wchodzi, w której nie panują prawa kraju w którym się znajduje.tylko panują tam przepisy państwa,które reprezentują.
Znajdując się w ambasadzie, to jakby wchodzić w swoim państwie do drugiego państwa.
I tak obecność ambasadora sprawia, że pojawia się reprezentant państwa z którego pochodzi.
I nasz zbawiciel, jako król sprawił, że jego królestwo stało sę obecne pomiędzy innymi. Podobnie jak obecność ambasadora sprawia, ze państwo z którego pochodzi staje się obecne pomiędzy innymi.
Ono samo jednak jeszcze nie przyszło. To czyni sensownym modlenie się o jego przyjście, o czym czytamy w Łuk.11:1-2
I to, że działa ambasador świadczy, że działa w jego osobie państwo, które reprezentuje, ponieważ on sam jest jego reprezentantem. I sam dział m. in na rzecz promocji swego „królestwa”.
Podobnie czynił yios-syn. I przez to co czynił promował własne królestwo, które poprzez jego czyny stawało się obecne miedzy innymi.
Jak czytamy w Łuk.11:20. Przez to co czynił, znaczy, ze ono do nich przyszło.
Tak to widzę.

Temat: Królestwo Boże, które było, jest i przychodzi.

Strasznie to zagmatwane.

Może być niebawem, a może jest już teraz, czy dopiero się przybliżyło?

To jest tak jak z tym byciem duchowym. Królestwo jest teraz obecne na ziemi w sposób przenośny między uczniami Jezusa. Oczekujemy zaś dosłownego zupełnego wypełnienia obietnicy czyli przyjścia Królestwa Bożego w chwale.

Wiecie, że kazał głosić, że Królestwo się przybliżyło? Jeśli oznacza to, że przybliżył się koniec grzesznego świata czy paruzja, to znaczy, że głoszenie przybliżenia Królestwa oznacza jednocześnie głoszenie przyjścia dnia Pańskiego, czyż nie?

Tak jak robią to ŚJ, którzy głosząc bliskie Królestwo, głoszą jednocześnie bliską zagładę grzesznego świata, która jednak (jeszcze) nie następuje. Czy Apostołowie głosili podobnie? Nie sądzę, bo napisano:

2 Tes. 2, 1. A prosimy was, Bracia, przez przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez nasze przy nim zebranie, 2. Abyście nie prędko dawali się zachwiać w umyśle waszym, albo zaniepokoić czy to przez ducha, czy przez mowę, czy przez list, rzekomo od nas posłany, jakoby nadchodził dzień Pański. 3. Niech was nikt żadnym sposobem nie zwodzi, bo (dzień ten) nie nadejdzie, dopóki pierwej nie przyjdzie odstępstwo, i nie będzie objawiony człowiek grzechu, syn zatracenia, (…) 5. Nie pamiętacie, że będąc jeszcze u was, to wam mówiłem?

Więc z jednej strony przecież Paweł głosił im Królestwo Boże i nauczał, że się przybliżyło, a nawet już jest między nimi, a z drugiej nauczał ich, że jeszcze nie jest blisko Dzień Pański w którym grzech zostanie usunięty.

Widzimy, że to Królestwo Boże o którym nauczał, to ta społeczność chrześcijańska będąca Królestwem Bożym na ziemi, nie zaś to Królestwo które nastanie po dniu Pańskim.

Do Kolosan 1, 13 On też nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do królestwa umiłowanego swego Syna,

Używa tutaj Paweł znów czasu przeszłego mówiąc, że już teraz „przeniósł nas do królestwa”. Skoro już nas przeniósł, to na co jeszcze oczekujemy? Ale to trzeba rozumieć w przenośni jako o tym co ma dopiero w pełni nadejść w przyszłości (jak pisałem mówiąc o byciu duchowym). Tak samo pisze Paweł:

Hbr 10, 14 Jedną bowiem ofiarą doskonałymi uczynił na wieki uświęconych.

Skoro już nas uczynił doskonałymi – to na co czekamy? Otóż w przenośni już nas uczynił doskonałymi, w pełni dopiero jednak do tego zmierzamy.

Jeżeli jak piszesz już teraz jest to po co modlić się „Przyjdź Królestwo Twoje”? Po co czekać na przyjście powtórne Chrystusa?

O Bogu napisano, że króluje zawsze np.: Ps 146(145), 10 Pan króluje na wieki, Bóg twój, Syjonie – przez pokolenia. Alleluja.

A jednocześnie napisano, że ma przyjść i królować:
Ap 11, 17. Mówiąc: Dziękujemy tobie, Panie Boże Wszechmogący, który jest, i któryś był, i który masz przyjść, żeś wziął moc twą wielką i zakrólowałeś,

Albo mógłby ktoś zapytać: „Po co czekać na przyjście Jezusa skoro mówi: „Gdzie dwóch albo trzech zbierze się w imię moje, tam Ja jestem pośród nich (Mt 18,20)”? Skoro już jest pośród nich, to po co jeszcze ma przychodzić?

Tak też i Królestwo może być pośród nich, ale może i jeszcze przyjść. Nie tak jest Jezus między uczniami zgromadzonymi w jego imię, jak będzie gdy przyjdzie w chwale. Nie takie jest Królestwo Boże na ziemi obecne między uczniami Jezusa, jakie będzie gdy nastąpi odnowa wszystkich rzeczy.

Osądźcie czy się mylę. Ja gdy modlę się o Królestwo Boże modlę się o dwie rzeczy:

– 1. O chrześcijaństwo, aby rozproszony między narodami lud Boży, został zebrany w jedno. Aby prawdziwie byli ludem Bożym chrześcijanie, jak napisano: „A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym. Te są słowa, które mówić będziesz do synów Izraelowych” (Wj. 19, 6.)

Więc my mamy być „królestwem” i narodem świętym! Modlę się więc o to by opamiętał się w końcu naród Boży: katolicy, protestanci, „Świadkowie Jehowy”, „wolni chrześcijanie”, aby wszyscy byli jedno w Jezusie Chrystusie. Jak Izrael grzeszył i był niewierny Bogu, tak i my chrześcijanie! Nie potrafię teraz pisać tego bez płaczu. Bo czy takie jest chrześcijaństwo i taka wola Boża do nas, jak widzimy? Płacz tylko i smutek z tego co stało się z ludem Bożym.

Więc ja modlę się o to by powrócił z niewoli i z rozproszenia lud Boży jak kiedyś powrócili z niewoli Izraelici i aby byli chrześcijanie Królestwem Bożym na ziemi, ludem świętym, wybranym między wszystkimi narodami, nienagannym. Jak pierwsi chrześcijanie o których napisano:

Dzieje 4, 32. A mnóstwa wierzących było serce jedno i dusza jedna, i nikt z nich tego, co miał, swojem nie nazywał, ale było im wszystko wspólne. 33. Apostołowie zaś z wielką mocą dawali świadectwo zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, Pana naszego, i była nad nimi wszystkimi wielka łaska. 34. Bo nie było między nimi nikogo w niedostatku; gdyż wszyscy, co mieli role albo domy, sprzedawali je i przynosili zapłatę za rzeczy sprzedane, 35. Składali ją u nóg Apostołów, i rozdawali każdemu, ile komu było potrzeba.

O takie Królestwo Boże się modlę, aby znów przyszło i ukazało się w chwale między nami. O te Królestwo które jak wierzę Apostołowie oglądali za swego życia.

– 2. O zupełne zniszczenie grzechu. O powrócenie Jezusa w chwale i poddanie wszystkiego pod stopy jego. O to by Królestwo niebieskie zniweczyło i zastąpiło wszystkie inne Królestwa. By nie było już żadnego zła i ciemności na zawsze. By skończyło się wszelkie bluźnierstwo i kłamstwo i zepsucie, aby wszystko poddane było Bogu. Aby nikt więcej nie śmiał powiedzieć czegoś przeciwko Najwyższemu. Aby zgięło się wszelkie kolano na niebie i ziemi; i aby wszelakie usta wyznawały, że Jezus jest Panem w chwale Ojca.

Te dwie rzeczy mam na myśli, prosząc o Królestwo. Nie jedną, lecz te dwie rzeczy. Bóg wie, że nie kłamię, ale że pragnę tego z całego serca swego i z całej duszy swojej. Spłakałem się teraz strasznie. Panie! Kiedyż wreszcie to nastanie i wszystko się spełni?

Nie modlę się zaś o życie w raju na ziemi albo niebie – nie zależy mi jakoś szczególnie ani na jednym, ani na drugim. Szczerze mówiąc, jeśli o mnie chodzi nie przeszkadzałoby mi gdybym został unicestwiony, aby tylko Bóg zwyciężył i powróciwszy w chwale zakończył wszelkie zło.

Co do wersetu Łukasza 17, 20-21 to jak pisaliśmy:

Z Ewangelii Łukasza 17:20 wynika, że pytanie związane z Królestwem padło z ust Faryzeuszy, zatem odpowiedź również skierowana była do nich. Czy mogli mieć w sercach królestwo ludzie, którzy planowali zabić Króla tego Królestwa?

Zupełnie słusznie zauważacie, że nie mieli w sercach królestwa, ale czy to oznacza, że cała wypowiedź Jezusa jest bez znaczenia i nie powinniśmy w ogóle brać jej pod uwagę? Skoro to faryzeusze pytali o przyjście Królestwa Bożego, to znaczy, że fałszywie im Jezus odpowiedział? A jeśli dobrze odpowiedział, to może zastanówmy się co znaczyły Jego słowa? Zobaczmy różne tłumaczenia:

• 1. BUDNY.1574
• Nie przyjdzie królestwo Boże z ustrzeżeniem. Ani rzeką, oto tu; oto tam. Oto bo królestwo Boże we wnątrz was jest.
• 2. WUJEK.1923
• Nie przyjdzieć królestwo Boże z postrzeżeniem: Ani rzeką: Otoć tu, albo tam; albowiem oto królestwo Boże w was jest.
• 3. RAKOW.NT
• Nie przychodzi ono królestwo Boże z postrzeżeniem. Ani rzeką: Oto tu, abo, oto tam. Abowiem oto ono królestwo Boże między wami jest.
• 4. GDAŃSKA.1881
• Nie przyjdzieć królestwo Boże z postrzeżeniem; Ani rzeką: Oto tu, albo oto tam jest: albowiem oto królestwo Boże wewnątrz was jest.
• 5. GDAŃSKA.2017
• Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie. I nie powiedzą: Oto tu, albo: Oto tam jest. Królestwo Boże bowiem jest wewnątrz was.
• 6. SZCZEPAŃSKI
• Królestwo Boże nie przychodzi dostrzegalnie; mówić nie będą: »Oto tutaj«, albo »{Oto} tam«; albowiem królestwo Boże jest oto wpośród was!
• 7. MARIAWICI
• Nie przyjdzie Królestwo Boże z postrzeganiem. Ani nie rzeką: Oto tu jest, albo tam. Bo oto Królestwo Boże w was jest.
• 8. BIESZK.ŁUK.1931
• „Królestwo Boże nie przyjdzie z rozgłosem i przepychem zewnętrznym. Nie można też powiedzieć: oto, tu jest, albo: tam jest. Bo królestwo Boże już jest pośród was”.
• 9. GRZYM1936
• Królestwo Boże nie przyjdzie jawnie. I nie będzie się o niem mówić: Oto tu jest albo tam. Albowiem królestwo Boże w was jest.
• 10. DĄBR.WUL.1973
• Królestwo Boże nie nadejdzie dostrzegalnie. Ani też powiedzą: Oto tu jest albo tam. Oto bowiem Królestwo Boże w was jest.
• 11. DĄBR.GR.1961
• Królestwo Boże nie nadejdzie dostrzegalnie. Nie powiedzą też: Oto tu jest, albo tam! Oto bowiem Królestwo Boże w was jest.
• 12. TYSIĄCL.WYD5
• Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: Oto tu jest albo: Tam. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest.
• 13. BRYTYJKA
• Królestwo Boże nie przychodzi dostrzegalnie, Ani nie będą mówić: Oto tutaj jest, albo: Tam; oto bowiem Królestwo Boże jest pośród was.
• 14. POZNAŃSKA
• Królestwo Boże przyjdzie niepostrzeżenie. Nie będą mówili: Jest tu, albo: Jest tam, bo królestwo Boże jest w was.
• 15. WARSZ.PRASKA
• Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dający się zauważyć. I niech wam nie mówią: Oto tu jest lub tam. Królestwo Boże jest bowiem w was.
• 16. ŚLĄSKIE.TOW.BIB.
• Królestwo Boga nie przychodzi wśród przyglądania się z boku. Nie powiedzą też: Oto tu, lub oto tam; bowiem Królestwo Boga oto jest wewnątrz was.
• 17. EIB.BIBLIA.2016.LIT Z
• Królestwo Boże nie przychodzi w sposób dostrzegalny. Nikt nie powie: Spójrzcie, jest tutaj! Albo: Spójrzcie, jest tam! Bo właściwie Królestwo Boże jest pośród was.
• 18. TOR.PRZ. Z
• „Królestwo Boga nie przychodzi w sposób możliwy do zaobserwowania; Nie powiedzą: Oto tu, albo: Oto jest tam; oto bowiem Królestwo Boże jest wewnątrz was.”

Widzimy, że tak naprawdę w żadnym z tych tłumaczeń nie ma wspomnienia o „Królestwie Bożym w sercach”! Zupełnie się z wami zgadzam, że to nie chodzi o Królestwo w sercach. O co jednak w końcu chodzi? Nie wyjaśniliście tego w artykule.

Mówi zatem Jezus, że nie przyjdzie Królestwo dostrzegalnie albo z ostrzeżeniem. Jak to rozumieć skoro wiemy, że Królestwo Boże w proroctwach musi zostać dostrzeżone. Jak ktoś mógłby nie zauważyć zniszczenia zła albo tego, że nie ma już śmierci? O czym więc Jezus tutaj mówi, że nie przyjdzie dostrzegalnie Królestwo?

Nie wydaje się by mówił tutaj o paruzji czyli swoim ponownym przyjście, bo mówił, że to przyjście zapowiedzą znaki i że będzie one widoczne na całej ziemi:

Mt 24, 3 A gdy on siedział na górze Oliwnej, przystąpili do niego osobno uczniowie, mówiąc: Powiedz nam kiedy to będzie, i co za znak twojego przyjścia i końca świata?
(…)
26 Jeśliby więc wam rzekli: Oto jest na pustyni, nie wychodźcie; oto wewnątrz gmachu, nie wierzcie. 27 Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i ukazuje się aż na zachodzie, tak będzie i przyjście Syna Człowieczego.
28 Gdziekolwiek by było ciało, tam się zgromadzą i orły.
29 A natychmiast po utrapieniu owych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da światłości swojej, a gwiazdy będą spadać z nieba i moce niebieskie poruszone będą.
30 A naonczas ukaże się znak Syna Człowieczego na niebie, i wtedy będą narzekać wszystkie pokolenia ziemi, i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach niebieskich z mocą wielką i majestatem.

Łk 21 25 I będą znaki na słońcu i księżycu i na gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów od zamieszania szumu morskiego i nawałnicy, 26 skoro ludzie schnąć będą od strachu i oczekiwania tych rzeczy, które będą przychodzić na wszystek świat; albowiem moce niebieskie poruszone będą.
27 A wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłoku, z mocą wielką i z majestatem.
28 Gdy zaś to dziać się pocznie, spojrzyjcie, a podnieście głowy wasze, bo się przybliża odkupienie wasze.
29 I powiedział im podobieństwo: Spojrzyjcie na figę i na wszystkie drzewa. 30 Gdy już z siebie owoc wydają, wiecie, że już blisko jest lato.
3l Tak i wy, gdy ujrzycie, że się to będzie działo, wiedzcie, że blisko jest królestwo Boże.

Jakby nie patrzeć tu mówi o widocznym i dostrzegalnym dla wszystkich swoim ponownym przyjściu. Ponowne przyjście Jezusa poprzedza nastanie Królestwa Bożego. Więc jak miałoby Królestwo Boże przyjść niepostrzeżenie? O jakim Królestwie mówi Jezus?

Otóż nie uważam by Chrystus mówił o tym Królestwie Bożym które będzie mieć miejsce po jego ponownym przyjściu na ziemię, one bowiem bez wątpienia przyjdzie w sposób widoczny. O czym więc mówił? Zdaje mi się, że mówił o tym Królestwie, które Apostołowie widzieli za swego życia, że uczynił ich „królestwem kapłańskim i narodem świętym”. To Królestwo też nie przyszło bez znaków i cudów wielkich, ale Jezus mówi faryzeuszom, że nie przyjdzie dostrzegalnie nawiązując do ich ślepoty – że nie poznali w nim Króla i nie zauważyli tego królestwa które buduje.

Mt 12, 28 A jeśli ja wypędzam demony Duchem Bożym, to przyszło do was Królestwo Boże.

Sam Pan Chrystus z nieba zstąpił dla nich jako Król zapowiedziany od wieków, a jednak Go nie poznali i nie dostrzegli Królestwa które z nim przyszło. Królestwem tym był nowy duchowy naród wybrany, jak pisze Piotr:

1 P 2, 9 Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła, 10 wy, którzyście byli nie-ludem, teraz zaś jesteście ludem Bożym, którzyście nie dostąpili miłosierdzia, teraz zaś jako ci, którzy miłosierdzia doznali.

Mówiąc zaś to pokazuje, że jak kiedyś Izrael tak teraz chrześcijanie są ludem Bożym a więc i królestwem Bożym – ponieważ to Bóg sprawuje nad nimi władzę. Nie jest to ostateczne Królestwo którego oczekujemy najbardziej, ale też jest to przecież Królestwo Boże.

Jest to oczywiście to samo Królestwo, tylko występujące częściowo, w znaczeniu: Już teraz Bóg króluje nad ludem swoim, a w przyszłości tak samo nad całą ziemią.

Chrześcijanie nie są tego rodzaju ludem, że musi siłą zmusić ich do posłuszeństwa, przychodząc w chwale z gniewem i sądem, lecz już wcześniej podają się pod panowanie Boże. Dlatego Królestwo Boże trwa u nich już wcześniej.

Tego królowania nie byli wstanie dostrzec faryzeusze, choć przemieszczało się i było między nimi – nie wstąpili do niego i go nie dostrzegli. Dlatego Jezus mówi do faryzeuszy, że przyjdzie (dla nich) niedostrzegalnie, i nikt im nie powie, że jest tu czy tam, bo oto jest między nimi a i tak go nie widzą. Tak ja rozumiem tą wypowiedź. A wy jak ją rozumiecie?

Przedstawiliśmy w artykule jak rozumiemy temat Królestwa.

Tak i dlatego byłoby warto zastanowić się, co mówią również o Królestwie Bożym przypowieści, bo w nich miały być objawione „tajemnice skryte od założenia świata”.

Co więc mówią przypowieści, czy pokazują Królestwo jedynie jako przychodzące z nieba w chwale i z rozgłosem? Spójrzmy na te przypowieści:

Mk 4, 26. I mówił: Tak jest z królestwem Bożem, jak gdyby człowiek wrzucił nasienie w ziemię, a spałby i wstawał w nocy i we dnie, a nasienie wschodziłoby i rosło, gdy on nie wie. 28. Bo ziemia sama z siebie owoc rodzi, najprzód trawę, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. 29. A gdy się dostoi zboże, wnet zapuszcza sierp, bo żniwo przyszło.
30. I mówił: Czemu podobnem uczynimy królestwo Boże? albo do jakiego podobieństwa przyrównamy je? 31. Jak ziarno gorczyczne: które gdy sieją w ziemię, mniejsze jest od wszelkiego nasienia, które jest na ziemi: 32. A gdy się je wsieje, wzrasta i staje się większe nad wszystkie jarzyny i wypuszcza gałęzie wielkie, tak iż pod cieniem jego mogą mieszkać ptaki niebieskie.

Jezus przyrównuje zatem tutaj „królestwo Boże” do ziarna które rośnie niepostrzeżenie i niedostrzegalnie, aż przychodzą żniwa. Czy taki obraz pasuje do Królestwa jako tego które przyjdzie dopiero w przyszłość z nieba? Czy raczej nie jest to obraz Królestwa, które rośnie między ludźmi przez naukę Słowa Bożego aż przychodzi żniwo którym jest koniec świata?

Widzimy zatem, że Królestwo ma być także między ludźmi przed Dniem Pańskim, który będzie żniwem i uczyni, że Królestwo będzie panować na całej ziemi.

Starajmy się zatem aby Królestwo u nas było, ale i oczekujmy jego przyjścia na cały świat.

Dzielę na tematy, jak mówicie, dla wygody. Temat: To co się zdarzyło w raju i tego dalekosiężne skutki.

Zwróć uwagę, że byli sami i nie wiemy czy w przypadku pojawienia się potomstwa w Edenie nadal by biegali nago.

Nie wiemy – więc będziemy sobie się domyślać? Otóż wiemy, że Adam z Ewą nie zaczęli się ubierać dlatego, że pojawiło się więcej ludzi, ale dlatego że jak napisano: „OTWORZYŁY IM SIĘ OCZY i poznali, że są nadzy.”

Rdz 3, 7. Wtedy obojgu otwarły się oczy i uświadomili sobie, że są nadzy. Pospinali zatem liście figowe i zrobili sobie przepaski.

Czy „otwarcie oczu” nic w Biblii nie oznacza? Nic nie symbolizuje i nam nie mówi???

Mt 13, 15 Albowiem zatyło serce ludu tego, a uszami ciężko słyszeli i oczy swe zamrużyli, żeby kiedy oczyma nie widzieli i uszami nie słyszeli, a sercem nie zrozumieli i nie nawrócili się, a uzdrowiłbym ich.”
16 Wasze zaś oczy błogosławione, że widzą, i uszy wasze, że słyszą.

Czy też człowiek mógł w jakiś inny sposób poznać, że jest nagi, co mówi Pismo?:

10. Odpowiedział Mu: „Usłyszałem Twój głos, gdy przechadzałeś się po ogrodzie, i przestraszyłem się, bo jestem nagi. Dlatego ukryłem się”. 11. Zapytał go: „Kto cię uświadomił, że jesteś nagi? Czy ty może zjadłeś z drzewa, co do którego dałem ci nakaz, abyś tylko z niego nie jadł?”

Choćby człowiek myślał tysiąc lat, nie doszedł by do wniosku, że bycie nagim przed Bogiem (albo obcym człowiekiem) jest czymś złym. Nie jest to coś co można logicznie wydedukować. Ta wiedza musiała przyjść do niego z zewnątrz, albo przez zwiastowanie anioła (aniołowie mają poznanie), albo też przez złamanie przez człowieka nakazu Bożego i zjedzenie z drzewa poznania dobra i zła.

Ludzie którzy postanawiają kierować się logiką i rozumem przeoczają bardzo często, że istnieje nieskończona wręcz liczba wiedzy – z której ludzie cały czas korzystają i nie mogą się bez niej obyć – niemającej żadnego uzasadnienia logicznego. Niemalże cała ludzka wiedza moralna, jest nielogiczna i niepojęta umysłowo. Dlaczego ludzie muszą ukrywać przed wszystkowidzącym Bogiem swą goliznę? (Dalej w Piśmie jest wyraźnie, że powinni tak robić. Nawet Kapłani nosili specjalny strój by nie pokazywać swej nagości Bogu.) Nie da się na to dać rozsądnej odpowiedzi.

Skoro też zjedzenie owocu z drzewa życia daje życie wieczne. To zjedzenie owocu z drzewa poznania dobra i zła – daje poznanie odnośnie dobra i zła.

Nie ma natomiast twierdzenia Boga, że Jego zamierzeniem jest by chodzili nago. A sugerujesz, że to był plan Boży.

Skoro go tak stworzył i zdziwił się, mówiąc: „Kto cię uświadomił, że jesteś nagi?” to chyba nie było jego zamierzeniem by o tym wiedział, że jest nagi. Równie dobrze można by powiedzieć, że nie ma twierdzenia, że zamierzeniem Bożym było by ludzie wiecznie żyli w raju, bo może Bóg zamierzał ich później wziąć do nieba – takie gdybanie nie ma sensu. Nie o wszystkim napisano, ale niektóre rzeczy rozumieją się same przez się. Z kontekstu wynika, że człowiek byłby nagi dalej, gdyby nie otwarły się mu oczy, albo ktoś by go nie uświadomił.

Piszesz „pierwotnym zamierzeniem Bożym, było by ludzie nie zgrzeszyli”.

Nigdzie czegoś takiego nie znajduję. Zapewne Bóg oczekiwał od człowieka wdzięczności za dar życia. Ale Bóg obdarzył ludzi wolną wolą czyli w zasadzie założył, że mogą zgrzeszyć. Przynajmniej brał za realną taką możliwość.

Branie pod uwagę możliwości to co innego niż zamierzenie. Mogę zamierzać pójść jutro na wycieczkę i brać pod uwagę, że może padać deszcz więc wtedy nie pójdę. Nie zmienia to faktu, moim zamierzeniem jest jutro pójść na wycieczkę.

Uważasz, że Bóg zamierzał by ludzie zgrzeszyli? A więc chciał by uczynili zło? Nie chciał tego a więc i tego nie zamierzał.

Dobro już znali, więc po zjedzeniu owocu dowiedzieli się w zasadzie tylko czym jest zło.

Otworzyły im się oczy! Zrozumieli co jest dobre i złe. Stali się jak Bóg. Przecież to jawnie jest napisane! Problemem wydaje mi się, że cały czas ignorujesz fakt, że ulegli zmianie, że ich oczy zostały otworzone i nie byli już tacy jak dawniej. Wtedy dopiero poznali prawo moralne, które sprowadziło na nich śmierć ponieważ nie potrafili w nim wytrwać. Bo gdzie nie ma poznania prawa tam też nie ma i grzechu. Poznali jednak co dobre i złe, dlatego też stali się zdolni do grzechu.

Warto zauważyć jak interpretowali to zawsze starożytni Izraelici, co też mówi natchniona według wielu księga Henocha:

Księga Henocha „32, 3. Przyszedłem do Ogrodu Sprawiedliwości i ujrzałem poza tymi drzewami wiele rosnących tam wielkich drzew, pachnących słodko, wielkich, bardzo pięknych i wspaniałych oraz drzewo mądrości, z którego święci jedzą i poznają wielką mądrość.
4. Podobne jest ono do drzewa janowca. Owoc jego jest jak kiść winogron na winnym krzewie, bardzo piękny, a zapach tego drzewa rozchodzi się i sięga daleko.
5. I powiedziałem: „To drzewo jest piękne! Jak piękny i przyjemny jest jego widok!”
6. Święty anioł Rafał, który był ze mną, odpowiadając mi rzekł: „To jest drzewo mądrości, z którego twój praojciec i twoja pramatka żyjący przed tobą zjedli i nauczyli się mądrości. Ich oczy zostały otwarte, poznali, że byli nadzy i zostali wypędzeni z ogrodu„.”

Więc teraz „świeci jedzą i poznają wielką mądrość”, bo teraz musimy korzystać ze zdobytego poznania – a nie np. chodzić nago. Wiemy już, że to jest złe. Skoro zaś wiemy co jest złe, możemy grzeszyć, bo grzeszymy gdy uczynimy coś o czym wiemy że jest złe. Gdybyśmy zaś nie wiedzieli, że to jest złe, nie mielibyśmy grzechu. Poznanie mądrości, choć dobre, przyniosło zatem grzech na świat, a z grzechem śmierć.

Zwracam uwagę, że to co zrobili to GRZECH.

Ty natomiast sugerujesz że w ten sposób stali się podobni Bogu. (…) Czy poprzez grzech Adam otworzył ludzkości drogę do nieba?

Nie ja lecz Bóg tak mówi, że człowiek stał się przez to podobny do Boga. Widzę, że problem stanowi dla ciebie to, że „GRZECH” mógł przynieść coś dobrego? Ponieważ to był grzech to nie mógł Bóg zrobić z tego błogosławieństwa – czy tak to rozumujesz?

Otóż sprawa ma się inaczej. O szatanie przecież mówi się, że „wiecznie zła pragnąc wiecznie dobro czyni”, bo Bóg krzyżuje plany diabelskie sprawiając, że zło na dobre wychodzi.

Czy bowiem sprzedanie Józefa do niewoli to nie był GRZECH?
A jednak, otworzyło to Izraelitom drogę do Egiptu, by mogli przetrwać i rozrosnąć się jako naród. Widzisz zatem, że grzech ludzki zmienił Bóg w błogosławieństwo.

Czy wydanie Jezusa przez Judasza i ukrzyżowanie Chrystusa to nie był wielki GRZECH? Przecież napisano: „Wtedy szatan wszedł w Judasza, zwanego Iskariotą, który był jednym z Dwunastu. Poszedł więc i umówił się z arcykapłanami i dowódcami straży, jak ma im Go wydać.” (Łk 22, 3-4.) Więc za sprawą szatana się to stało, że Jezus został wydany i ukrzyżowany.

Co powiemy? Złe było to, że Jezus został wydany? Owszem, ale gdyby nie jego ukrzyżowanie dalej trwalibyśmy w swych grzechach. Jak napisano: „zraniony jest dla występków naszych, starty jest dla nieprawości naszych; kaźń pokoju naszego jest na nim, a sinością jego jesteśmy uzdrowieni.” (Iz 53, 5.)

Jakże to więc? GRZECH zainspirowany przez szatana otworzył dla nas drogę do zmartwychwstania i odpuszczenia grzechów?! A jednak jak widzisz tak się właśnie stało!!

Tak też i grzech Adama dał nam poznanie, tylko że było to raczej przekleństwo niż błogosławieństwo dla człowieka. Otworzyło bowiem furtkę dla grzechu, z którego wybawieniem okazał się dopiero Chrystus.

Człowiek stał się w tym sensie jak Bóg gdyż sam chciał decydować o tym co będzie czynił.

No nie. To było drzewo „POZNANIA dobra i zła” a nie „decydowania o tym co dobre i złe”. Bóg mówi: „ Oto człowiek stał się jak jeden z Nas: zna dobro i zło; niechaj teraz nie wyciągnie przypadkiem ręki, aby zerwać owoc także z drzewa życia, zje i będzie żył na wieki” (Rdz 3, 22)

Więc Bóg mówi: człowiek „zna dobro i zło” a nie człowiek „decyduje co jest dobre i złe”.

Posiadać poznanie czegoś i decydować o czymś – to dwie różne rzeczy. Bóg nie mógł powiedzieć, że człowiek jest jak jeden z „Nas” i decyduje co jest dobre i złe, ponieważ aniołowie nie decydują co jest dobre i złe. Tylko sam jeden Bóg raz zdecydował co jest dobre i złe. Aniołowie zwani także bogami nie decydują o tym, lecz jedynie mają świadomość tych decyzji Bożych – wiedzą co jest złe i dobre.

Po zjedzeniu owocu z drzewa poznania dobra i zła, człowiek stał się jak bogowie (aniołowie) a więc także posiadł tą wiedzę odnośnie tego co jest dobre i złe.

Dalsze jego losy pokazały wyraźnie, że był to błąd a nie błogosławieństwo gdyż nie jest w stanie pokierować mądrze swoim życiem bez Boga.

Nigdzie nie napisano, że człowiek chciał pokierować swym życiem bez Boga.

Szatan kusił Ewę:
Rdz 3, 4 I rzekł wąż do niewiasty: “Żadną miarą nie umrzecie śmiercią.
5 Bo wie Bóg, iż któregokolwiek dnia będziecie jeść z niego, otworzą się oczy wasze i będziecie jak bogowie, znając dobre i złe.”

Kłamstwo polegało na tym, że wmówił im, że nie umrą. Ta druga część jak pokazuje dalej Pismo była prawdą i nic w tym dziwnego, bo w dobrym kłamstwie zawsze jest jakiś element prawdziwy. Profesjonalni oszuści posługują się półprawdami.

Wiec tego co ludzie pożądali to to by: „stać się jak bogowie, znający dobro i zło” nie zaś by: „kierować swym życiem bez Boga”. To dwie różne rzeczy.

Człowiek chciał stać się jak bogowie, co do poznania, nie zaś być odtrącony od miłości Bożej; wygnany z raju i pozbawiony Bożej opieki. Nigdzie nie jest powiedziane, że intencją Adama i Ewy było kierować się bez Boga. Złamali oni Boży nakaz aby się do Boga upodobnić, nie zaś po to by być daleko od Boga.

Moim skromnym zdaniem Bóg bez względu na działanie człowieka jest w stanie tak pokierować sprawami, że w końcowym rezultacie spełni się to co zamierzał uczynić i nic ani nikt tego nie jest w stanie zmienić nawet szatan, a cóż dopiero człowiek. (…)

W Biblii czytam o Jezusie:

1Pt 1:20 Wprawdzie był On na to przeznaczony już przed założeniem świata, ale objawiony został dopiero w czasach ostatnich ze względu na was,

No tak, pod pewnym względem Bóg jako istniejący poza czasem i wszechwiedzący wie i może wszystko. W takim znaczeniu wszystko jest planem Bożym, bo nic się nie może stać bez Jego woli. Tylko, że gdyby tak się tego trzymać, to dlaczego modlimy się: „niech przyjdzie królestwo Twoje, niech się dzieje wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi.”?

Po co się modlić by wola Boża się działa, skoro jak piszesz: „Bóg bez względu na działanie człowieka jest w stanie tak pokierować sprawami, że w końcowym rezultacie spełni się to co zamierzał uczynić”? Skoro i tak zawsze dzieje się wola Boża, to po co o to prosić by się działa?

Po co też Jezus się modli: „«Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty» (…) «Ojcze mój, jeśli nie może ominąć Mnie ten kielich, i muszę go wypić, niech się stanie wola Twoja!»” Po co się tak modli, skoro Bóg i tak tak wszystkim kieruje, że i tak dzieje się to co Bóg chce?

Otóż rozumiemy, że Bóg daje człowiekowi WYBÓR a człowiek nie zawsze wybiera to czego chciał Bóg. Bóg respektuje te wybory, bo inaczej władza jego byłaby władzą despotyczną, a my bylibyśmy jedynie marionetkami. Bóg ma prawo i możliwość wykorzystać nas jako narzędzia ale chce i daje nam wiele wolności.

Jeśli Jezus fizycznie nie mógł zgrzeszyć albo uciec przed ukrzyżowaniem, bo taki był plan Boży, to żadna to jego chwała, że wypełnił to czego nie mógł fizycznie nie wypełnić. Szatan też bez sensu go kusił, skoro nie był fizycznie możliwe by Jezus uległ pokusie. Cóż to za wielkość Jezusa, że wypełnił plan Boży, skoro dosłowną niemożliwością było by go nie wypełnił?

Myślę, że jednak jest przeciwnie. Jezus mógł zgrzeszyć; mógł okazać się jak Adam niewierny. Mógł nie wypełnić planu Bożego a więc pokrzyżować go. Gdyby poszedł za szatanem i uległ pokusie czy nie pokrzyżowałby planu Bożego? Ależ w tym właśnie jego wielkość, że wytrwał we wszystkim bez grzechu wypełniając wolę Bożą. Bo przecież Jezus ze wszystkich sił starał się wypełnić to co Bóg mu nakazał i spełnić wolę Bożą, a nie musiałby się tak starać gdyby dosłownie był przekonany, że przecież i tak zawsze stanie się to co chce Bóg.

Wiec mamy dwie sytuacje jednocześnie:

• 1. Pod pewnym względem, zawsze dzieje się to czego chce Bóg: Bo gdy nawet człowiek grzeszy, to Bóg chce dać mu wolną wolę i możliwość popełnienia błędu, a także przewiduje jego przyszłe czyny i kieruje nimi. Tak więc wszystko co się dzieje to zamierzenie i plan Boży.
• 2. Pod pewnym względem, nie zawsze dzieje się to czego chce Bóg: Bo Bóg nie chce by człowiek grzeszył i czynił zło, więc gdy grzeszy czyni to wbrew Jego woli. Tak więc nie wszystko co się dzieje to zamierzenie i plan Boży.

Jedno i drugie zdanie jest prawdziwe. Wszystko zależy od tego z jakiego punktu widzenia patrzymy. Pod pewnym względem człowiek może pokrzyżować plany Boże i pod pewnym względem jest to niemożliwością.

Iz 65, 12 policzę was mieczem i wszyscy w porażce padniecie, przeto że wołałem, a nie odpowiedzieliście, mówiłem, a nie słuchaliście i czyniliście zło w oczach moich, a obraliście, czego ja nie chciałem.

Bóg zarówno chciał jak i nie chciał by Józefa sprzedali bracia. Nie chciał – bo Bóg nie chce by działo się zło i chciał – bo to przewidział i uwzględnił to w swym dalekosiężnym planie.

Warto się w tym miejscu zatrzymać i zastanowić, które z poniższych przesłanie jest bliższe prawdy i Słowu?

1. Bóg stwierdza: że mu z planowanym zamierzeniem nie tak jak chciał wyszło gdyż człowiek zgrzeszył wiec trudno. Rezygnuję z realizacji tego co zamierzyłem. Zniszczę wszechświat i ziemię a wszystkich dobrych ludzi zabiorę do nieba.

2. Bóg brał możliwość że Adam i Ewa zgrzeszą (dał im wolną wolę) ale przygotował w takiej sytuacji plan awaryjny. Przysyła Jezusa z misją wybawienia z grzechu ludzkości, aby mimo wszystko jego pierwotne zamierzenie co do ziemi się spełniło. Nie nagradza za grzech niebem, ale pozwala potomkom Adama wrócić do stanu sprzed popełnienia grzechu.

Tak jak napisałeś to jedno i drugie wydaje mi się równie fałszywe. Postrzegam to jako dwie inne możliwości. Powiedz więc i ty mi: które z poniższych przesłanie jest bliższe prawdy i Słowu?:

• 1. Bóg daje człowiekowi wybór, przestrzegając go by nie wybierał jednej z opcji, bo będzie to dla niego szkodliwe. Człowiek wybiera, że chce być jak bogowie. Wtedy Bóg stwierdza: „Hmm, tak wybrałeś, ale ja nie chciałem byś tak wybrał, więc zrobię jakbyś tego nie wybrał”. Olewa zatem wybór człowieka. W jakiś sposób cofa to, że otwarły mu się oczy i stał się jak bogowie, po czym przywraca wszystko tak samo jak było przed dokonaniem wyboru i udaje, że nic się nie stało.
• 2. Bóg daje człowiekowi wybór, przestrzegając go by nie wybierał jednej z opcji, bo będzie to dla niego szkodliwe. Człowiek wybiera, że chce być jak bogowie. Wtedy Bóg stwierdza: „Nie chciałem byś tego wybrał, bo to dla ciebie za trudne. Skoro jednak tak wybrałeś, to niech tak będzie jak chcesz.” Respektuje zatem wybór człowieka i wspiera go, dając mu ostatecznie możliwość przez Jezusa stania się podobnym do Boga.

Które przesłanie jest bliższe nauczaniu biblijnemu?

1Jana 3:2 Umiłowani, teraz dziećmi Bożymi jesteśmy, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Lecz wiemy, że gdy się objawi, będziemy do niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest.”

Widzę, ze spór pomiędzy niektórymi z was dotyczy rozumienia Izaj.24:19. Jedni traktuje te słowa symbolicznie, inni dosłownie.
W artykule i w swojej obronie admin obstaje za symbolem tej wypowiedzi, jego adwersarz dosłowności.
Nie wiem jak włączyć się pod dyskusje. Pozwolę wiec sobie na napisanie tu.
W istocie rozdział 24 ks. Iz. jest słowem o losach ziemi [judzkiej].
Wer.1 mówi, ze stworzyciel „spustoszy ziemie i rozproszy jej mieszkańców”.
Jeśli miałby być zniszczona w dosłownym tego słowa znzczeniu, nie ma mowy o: „rozproszeniu jej mieszkańców”.
Podobne słownictwo do Iz 24:1 mamy w ks. Oz.4:3
Jednak kontekst wskazuje wyraźnie, ze idzie o ziemie izraelitów i tam sam stworzyciel daje pozew przeciwko ludowi i kapłanom.
„Tak, nie ma w kraju wierności” Oz 4:1 „jest oszukiwanie, mordowanie” itp wer.2 I z tej przyczyny: „smuci się ziemia i marnieją ci, którzy w niej mieszkają”. Dalej czytamy, że ubywa różnych zwierząt.
I tak podobne słownictwo jak w Iz.24:1-23 mamy w Oz.4:1-19
Ogólnie w Iz.24:1-23 prorok ubolewa na złem mieszkańców ziemi [judzkiej].
W wer.4 czytamy o „ziemi” , ze usycha itp. ewentualnie heb.”awela- nawela” „płacze”
I tak o ziemi czytamy, ze „płacze”. Pewnie jednak nie dosłownie i nie dosłownie ona.
W podobnym sensie okr. „więdnie świat” spotykamy w 1 Kronik 16:30
„Zadrżyj wobec niego, cała ziemio”. Pewnie jednak nie dosłownie.
I to „świat…tak umocnił, by się nie chwiał.
Jednak gdy wejrzymy w rozdz.16 od wer.7 mamy pieśń wdzięczności izraelskiego władcy.
W wer.23 mamy „śpiewaj cała ziemio”.W wer.31 „niech cieszy się niebo i weseli ziemia”. w wer.32 „Na wiwat niech zakrzyknie las i jego drzewa”.
I rozumiemy, że nie należy rozumieć dosłownie tych słów. Podobnie słów z Psalmu 19, który jest pieśnią pochwalną n a cześć stworzenia. Nie za bardzo traktujemy podane tam słowa o ziemi i niebie dosłownie. w tym, że słońce „wychodzi jak pan młody ze swojej małżeńskiej sypialni”. Jak i tego, ze po ziemi rozchodzi się dosłownie mowa dnia i nocy.
Gdy w Ps.33:8 czytamy, żeby „ziemia bała” się swojego stworzyciela to pewnie w sensie dalszej wypowiedzi: „niech drżą przed nim wszyscy mieszkańcy świata”.
Gdy zajrzymy do 14 rodz. ks.Iz czytamy o strąceniu do szeolu wielkiego władcy. O nim jako tym, który: „trząsł ziemią” wer.16 „, „który sprawiał, że drżała ziemia”.
Jako tym, który: „świat obracał w pustynię”.
W Ks. Jer.51 24-25 czytamy o karze na babilończykach „za całe zło”

„Oto ja jestem przeciwko tobie góro zniszczenia…niszcząca całą ziemie”.
I tak o ziemskim władcy czytamy, że sprawiał iż „drżała cała ziemia”. Jednak nie nasza planeta.

Podobnie mamy w ks. Izaj.34:1-17
Czytamy tam o gniewie stworzyciela wobec uosobienia narodów.
O ziemi edomickiej, której „potoki zamienią się w smołę, a jego pył w siarkę i jego ziemia będzie rozpalona smołą”.wer.9 W wer.3 czytamy: „ich góry rozmiękną od krwi”.
I tak przekleństwo na jednym narodzie zobrazowane jest za pomocą symbolicznych określeń.
I w obliczu takich odniesień nie ma podstaw do dosłownego rozumienia słów:
„…ziemia zadrży w posadach. Rozpęknie się ziemia w spękania,pokruszy się ziemia grudami” itp Iz 24 wer.18-20
I gdy zajrzymy do Pwt 32:22
„Bo ogień rozpalił się w moim gniewie…i srawi ziemie oraz jej plon i podpali fundamenty gór”.
I gdy zajrzymy do Ps.18 przeczytamy o słowach żydowskiego władcy, który doznał uwolnienia
„Otoczyły mnie powrozy szeolu, stanęły na przeciw mnie sidła śmierci”
Oczywiście nie dosłownie, i nie dosłowne.
„W udręce swej wołałem Jahwe…ze swej świątyni usłyszał mój głos i moje wołanie o pomoc dotarło teraz do jego uszu”
I co?
„A ziemia się zachwiała i zakołysała i nawet fundamenty gór zadrżały i chwiały się, gdyż on się rozgniewał”.patrz. wer.15
Jednak nie dosłownie.
Gdy zajrzymy do Sędziów 5:4 przeczytamy o dawnym wydarzeniu, że gdy stworzyciel wychodził i wchodził w konkretne krainy: „ziemia się kołysała”.
W innym sensie w Ag 2:6-7 czytamy: „wstrząsnę niebiosami i ziemią, morzem i stałym lądem. Wstrząsnę wszystkimi narodami, tak że napłyną kosztowności wszystkich narodów…”
I w Heb.12:25-28 znajdziemy cytat tego wersetu.
I w wer.26 mamy:
„Ten,którego głos wstrząsnął wtedy ziemią, teraz zapowiada: „Jeszcze raz wstrząsnę nie tylko ziemią, ale i niebem”.
Usuniete zostaną instutucje przeciwne stworzycielowi.
Tak to w mojej ocenie, nie ma potrzeby dosłownego rozumienia słów: „Ziemia rozpadnie się w drobne kawałki…”.

Naprawdę was podziwiam. Umiecie głęboko i potężnie argumentować, przez to świetnie wyjaśniacie kwestię Trójcy i sprawy z nią z wiązane. I ja wierzyłem jak wy w Królestwo Boże na ziemi i brak piekła – tak też byłem wychowany. Czytając jednak Pismo nie potrafiłem pogodzić z nim tych poglądów tak jak wy to tutaj godzicie. Posłuchajcie więc mych wątpliwości, bo kieruje mną ta sama motywacja co was: aby usilnie trzymać się Prawdy.

Jakie więc przedstawiacie argumenty, za swoją tezą:
1. Bóg uczynił ziemię aby była zamieszkana.
2. Ziemia nie była stworzona jako stan przejściowy w drodze do nieba.
3. Bóg nie rzuca słów na wiatr, więc nie mógł zmienić celu dla którego stworzył ziemię.
4. Boży Baranek, otwiera nam drogę do odzyskania tego co utracił nasz praojciec Adam – a więc do życia w raju na ziemi.
5. Oczekujemy (ponownego) przyjścia Jezusa na ziemię, a nie Królestwa Bożego w sercu człowieka.
6. Jeśli chrześcijanie po śmierci przebywają w niebie, zmartwychwstanie jest niezrozumiałe. Nie można „powstać do życia” skoro od dawna żyje się w niebie.
7. W Objawieniu napisane jest, że będą panować na ziemi.
8. Proroctwo Izajasza mówi o Królestwie które wygląda na królestwo na ziemi.
9. Nowa ziemia, to ziemia bez wojen, bez chorób, bez śmierci.
10. Ludzie, którzy wybierając się do nieba pokazują, że gardzą tym co Bóg stworzył gdy powiedział, że wszystko co uczynił jest dobre.
11. Nauka o życiu w niebie i piekle jest błędna, bo pochodzi z greckiej filozofii.
12. Zwiedzenie szatana polegało na wmówieniu ludziom, że nie umrą na tym też polega twierdzenie o nieśmiertelności duszy.
13. Proszenie Boga o przyjście Królestwa Bożego na ziemię nie ma sensu, jeśli mamy żyć w niebie.
14. Ludzie są domem Bożym, więc o tym mówi Jezus, że zrobi im miejsce u Ojca. W niebie nie ma potrzeby przygotowania miejsca gdyż tam dzieje się już wola Boża.
15. Królestwo Boże w nauczaniu Jezusa zajmowało kluczową rolę. Nie było niebem (chociaż miało z niebem związek), ale zapowiedzią spełnienia się tego, co oczekiwali mężowie wiary i prorocy tacy jak Izajasz czy Daniel.

To wiele bardzo potężnych, logicznych argumentów, wspaniale podanych i rzeczowo wyjaśnionych. Zgadzam się z większością tego co napisaliście i jestem pod wrażeniem. Dlaczego więc mam jeszcze jakieś wątpliwości? Czy jestem zupełnie ślepy, że nie przemawia do mnie wasza argumentacja? Tyle włożyliście wysiłku, dlaczego zatem nie widzę, że macie rację?

Otóż widzę, bracia, że macie rację w wielu rzeczach. Nie jestem zupełnie odebrany z rozumu i nie piszę by was przekonywać, że się zupełnie mylicie. Napisaliście tak wiele i daliście też wiele pytań dowodzących, że macie słuszność, dlatego zechciejcie znieść i długość mojego komentarza – bo chcę odnieść się porządnie do wszystkiego. Wysłuchajcie mnie więc proszę bez gniewu.

Różnie rozumiane terminu niebo i piekło, życie i śmierć, dusza i duch:

Zanim się odniosę do argumentów i przedstawię własne, muszę pokrótce wyjaśnić zbieżność naszych poglądów i różnicę między nimi, abyście nie myśleli, że dowodzę wam czegoś czego nie dowodzę.

Zupełnie słusznie dowiedliście, że tradycyjne rozumienie nieba i piekła oraz królestwa nie ma sensu. Ludzie po śmierci nie idą do nieba ani piekła, bo przecież są martwi. Biblia mówi, że sąd ma miejsce po zmartwychwstaniu – jak więc mieliby iść do piekła albo nieba, skoro nie są osądzeni?Dałoby się znaleźć wiele na to cytatów, skoro jednak się tu zgadzamy poprzestanę na tym.

Podobnie łatwo dowieść, że dusza jest śmiertelna, a nawet Biblia wiele razy mówi o śmierci duszy, więc i tego nie będę tu cytował skoro się zgadzamy.

Jaki więc ja mam pogląd na tę sprawę?
Jak nas uczy Pismo, rozróżniamy w człowieku duszę, ducha i ciało (1Tes 5,23). Dusza oznacza w Biblii tyle co życie. Ciało to pierwiastek materialny którym rządzi duch człowieka, który jest pierwiastkiem niematerialnym.

Jest wielkie pomieszanie w tłumaczeniu, bo to co ludzie rozumieją jako „duszę” to w rzeczywistości „duch”, także też te samo słowo „duch” tłumaczone bywa jako „dusza”.

Niemożna powiedzieć aby dusza lub duch były nieśmiertelne. Człowiek umierając traci swą duszę (czyli życie), ciało gnije w ziemi, a duch idzie do Szeolu. Duch jednak nie jest żywy gdyż w Szeolu nie ma świadomości ani rozumienia. Obecność w Szeolu nie można nazwać życiem, lecz nazywamy je śmiercią. Śmierć to przebywanie ducha w Szeolu. Śmierć jest snem a więc stanem nieświadomości.

Szeol to nie piekło w pospolitym rozumieniu. Piekłem prawdziwym w mym rozumieniu jest jezioro Ognia.

Twierdzę zatem tak:
Duch człowieka po śmierci idzie do Szeolu gdzie pozostaje w nieświadomości, aż do czasu zmartwychwstania i sądu. Pierwsze zmartwychwstanie następuje gdy Jezus obejmuje władzę na ziemi, wtedy króluje z ludźmi przez tysiąc lat. W tym zmartwychwstaniu mają udział nieliczni. Drugie zmartwychwstanie jest zmartwychwstaniem ostatecznym, po nim następuje sąd, sprawiedliwi idą do życia wiecznego w niebie, „ziemi” duchowej niematerialnej. Niesprawiedliwi do potępienia w piekle, którym jest jezioro ognia.

Odniesienie się do waszych argumentów

Ad. 1 i 2:
Tak, ziemię Bóg uczynił aby była zamieszkała i nie miała być stanem przejściowym. Takie było pierwotne zamierzenie Boże. Zauważmy jednak, że również pierwotnym zamierzeniem Bożym, było by ludzie nie zgrzeszyli – a jednak zgrzeszyli. Nie było zamierzeniem Bożym aby Adam z Ewą otrzymali poznanie dobra i zła.

Bóg chciał dać człowiekowi wolną wolę. Sokoro zaś człowiek ma wolną wolę, to już nie wszystko zależy od zamierzenia Bożego, ale Bóg uwzględnia ludzie działania także zmieniając swe postanowienia. Widzimy to np. wtedy kiedy niszczy Sodomę: pierwotnym zamierzeniem Bożym było zniszczyć zarówno Sodomę jak i Segor. A jednak, ze względu na prośbę Lota Segor unika zagłady (patrz Rdz 19, 1-29.).

Grzech którego dopuścili się pierwsi ludzie tak diametralnie zmienił ich sytuację, że zmienić musiało się również postępowanie Boga wobec nich. Człowiek przekreślił pierwotny plan Boży wobec człowieka, Bóg do niego nie wraca, lecz daje nowy – w obliczu Jezusa Chrystusa.

Zadam wam pytanie: Czy pierwotnym planem Bożym było by ludzie byli nadzy czy chodzili w ubraniach?

Otóż wedle pierwotnego planu Bożego ludzie byli stworzeni jako nadzy, a mimo to nie wstydzili się (Rdz 2, 25.). Czy więc teraz w raju, królestwie Bożym, będziemy biegać nago, bezwstydnie, z odsłoniętym przyrodzeniem, bo takie było pierwotne zamierzenie Boże? Czy raczej nie byłby to teraz grzech, jak napisano:

Jr 8,12 Wstydzić się powinni, że popełniali obrzydliwość; odrzucili jednak wszelki wstyd i nie potrafią się rumienić. Dlatego upadną wśród tych, którzy padać będą, runą w czasie, gdy ich nawiedzę – mówi Pan.

Bóg przygotowując ludziom ubrania (Rdz 3, 21.) pokazał tym samym, że słuszny był ich wstyd, każący im zakrywać nagość przed Bogiem. Niema zatem już powrotu do czasu nieświadomości sprzed zjedzenia owocu poznania dobra i zła.

Ponieważ, jak napisano, człowiekowi po zjedzeniu owocu „otworzyły się oczy” tak, że poznał, że jest nagi (Rdz 3, 7.) nie mógł już żyć dalej jak ten który nie widzi; jak zwierzęta które są nagie ale się nie wstydzą, bo nie są świadome swej nagości.

Napisaliście: „Gdyby Bóg chciał, żeby życie było tylko w formie duchowej, zapewne stworzyłby po prostu więcej aniołów, czyli istot duchowych.”

Jest to prawda, że Bóg chciał aby człowiek był stworzeniem ziemskim a nie duchowym. Uczynił go z ziemi i przeznaczył do życia na ziemi. A jednak przez zjedzenie owocu poznania dobra i zła, człowiek upodobnił się do istot duchowych, bo mówi Bóg: „Oto Adam stał się jako jeden z nas, znający dobro i zło” (Rdz 3, 22.)

Mówiąc zaś „nas” ma na myśli Bóg zarówno siebie, a przecież Bóg jest duchem, jak i aniołów, które są istotami duchowymi.

Stał się więc człowiek podobny do istot duchowych, co nie było pierwotnym zamierzeniem Bożym. Odtąd wiecznie miał istnieć konflikt między duchową stroną człowieka wynikającą z poznania dobra i zła i jego podobieństwa do aniołów, a pierwotną cielesną naturą człowieka rządzącą się instynktami jak inne stworzenia ziemskie. Słuchanie tej cielesnej prowadzi do grzechu jak np. bezwstyd jest grzechem gdy ktoś się obnaża, choć wie, że jest nagi.

Rdz 7, 18 Wiem bowiem, że we mnie nie mieszka dobre, to jest w ciele moim. Albowiem chcieć jest w mej mocy, ale by dobre wykonać, nie znajduję.
19 Nie czynię bowiem dobrego, które chcę, ale złe, którego nie chcę, to czynię. 20 Jeśli zaś to czynię, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka.
21 Znajduję więc to prawo, że gdy chcę czynić co dobre, zło do mnie przylega. 22 Albowiem według wewnętrznego człowieka, kocham się w Zakonie Bożym; 23 lecz widzę inny zakon w członkach moich, sprzeciwiający się zakonowi umysłu mojego i poddający mię w niewolę w zakonie grzechu, który jest w członkach moich.
24 Nieszczęsny ja człowiek, któż mnie wybawi z ciała tej śmierci?

Do Galatów 5, 17. Ciało bowiem pożąda przeciwko duchowi, duch zaś przeciw ciału.
One bowiem sprzeciwiają się sobie nawzajem, abyście nie czynili cokolwiek chcecie.

–Ciało pożąda przeciw duchowi, jeśli więc będziemy dalej mieli ziemskie ciało, dalej istnieć będzie konflikt między duchem a ciałem i dalej będziemy rozerwani i nieszczęśliwi. I dalej nie będziemy mogli czynić tego co chcemy!

Ad. 3.
Pytacie: „Czy rozsądny jest wniosek, że Bóg nagle zmienił swoje plany i wycofał się z realizacji pierwotnego zamierzenia?”

Otóż może Bóg zmienić swoje plany i wycofać się „z realizacji pierwotnego zamierzenia”. Mówi np.

Ez 33, 13 Chociażbym rzekł sprawiedliwemu, że na pewno żyć będzie, a ufając sprawiedliwości swej uczyniłby nieprawość: wszystkie sprawiedliwości jego zapomniane będą, a w nieprawości swej, którą uczynił, w tej umrze.
14 Lecz jeśli powiem bezbożnemu: „Śmiercią umrzesz,” a będzie pokutę czynił za grzech swój, i będzie czynił sąd i sprawiedliwość, 15 i wróci zastaw ów bezbożnik i grabież odda, według przykazań życia chodzić będzie, i nie uczyni nic niesprawiedliwego, zaprawdę żyć będzie, a nie umrze.

Wiec: Chociaż Bóg coś powie np. „śmiercią umrzesz” albo „na pewno żyć będziesz” po potem może to zmienić.

Zachariasza 8, 4. Bo tak oto mówi Pan Zastępów: Jak zamierzałem kiedyś zło na was zsyłać i wcale nie litowałem się nad wami, ponieważ wasi ojcowie doprowadzali Mnie do gniewu mówi Pan Zastępów 15. tak teraz zmieniam moje zamiary i będę już, w dniach tych, czynił dobro tobie, Jerozolimo, i domowi Judy. Nie bójcie się więc niczego!

Czy Bóg od początku stwarzając planował potop? Czy zamierzał żałować, że stworzył człowieka?
Rdz 6, 5 A widząc Bóg, że wiele było złości ludzkiej na ziemi i wszystka myśl serca była napięta ku złemu po wszystek czas, 6 żal mu było, że uczynił człowieka na ziemi, i ruszony serdeczną boleścią wewnątrz, rzekł: 7 “Wygładzę człowieka, któregom stworzył, z oblicza ziemi, od człowieka aż do bydląt, od ziemiopłazu aż do ptactwa powietrznego; bo mi żal, żem je uczynił.”

Także jest powiedziane, że Bóg chciał coś i zamierzał uczynić, ale nie uczynił, bo ludzie postępowali inaczej niż chciał i zmusili go Go tymi swoimi złymi uczynkami do czynienia kary zamiast błogosławieństwa, np.:
Ez 24, 13 Nieczystość twoja obrzydła, bo chciałem cię oczyścić, a nie zostałaś oczyszczona od plugastw twoich;
Oz 7, 1 Gdy chciałem uleczyć Izraela, odkryła się nieprawość Efraima i złość Samarii;

Bóg ciał np. wprowadzić Izraelitów do ziemi obiecanej, ale wtedy oni obecni nie chcieli jak napisano: PP 1,26 – Wszakże nie chcieliście wejść, ale nie dowierzając słowom Pana, Boga naszego,(…) 34 – A gdy usłyszał Pan głos mów waszych, rozgniewał się i przysiągł mówiąc: 35 “Nie będzie oglądał żaden z ludzi tego pokolenia niecnotliwego ziemi dobrej, którą pod przysięgą obiecałem ojcom waszym oprócz Kaleba, syna Jefona,

Więc pierwotnym planem Bożym było tych Izraelitów wprowadzić, ale skoro nie chcieli, postanowił, że nie wejdą oni, lecz dopiero ich dzieci.

Także wszelka modlitwa i prośba kierowana do Boga byłaby bez sensu, gdyby Bóg nie mógł zmieniać swoich planów i zamierzeń. Przeciwnie, Biblia podaje, że Bóg daje się uprosić i ubłagać, że wysłuchuje ludzkich próśb, także zmieniając swoje postanowienia:

2Krl 20,1 W owych dniach Ezechiasz zachorował śmiertelnie. Prorok Izajasz, syn Amosa, przyszedł do niego i rzekł mu: «Tak mówi Pan: Rozporządź domem swoim, bo umrzesz – nie będziesz żył» (…) 5 «Wróć i powiedz Ezechiaszowi, władcy mojego ludu: Tak mówi Pan, Bóg Dawida, twego praojca: Słyszałem twoją modlitwę, widziałem twoje łzy. Oto uzdrawiam cię: trzeciego dnia pójdziesz do świątyni Pańskiej

Bóg wyraźnie mówi, że jest wstanie zmienić swoje plany i zamierzenia, i zmienia je w zależnosci od działania człowieka:

Jeremiasza 18, 7. Raz już wydałem wyrok na ten naród i na królestwo, które postanowiłem wyrwać z miejsca, wywrócić i zniszczyć. 8. Ale jeśli naród, na który wydałem ów wyrok, odwróci się od nieprawości, to Ja odstąpię od zamiaru wymierzenia kary, którą miałem na nich zesłać.
9. Kiedy indziej zaś postanawiam budować i pielęgnować jakiś naród. 10. Lecz jeśli taki naród czyni to, co budzi mą odrazę, i nie chce słuchać mojego głosu, wtedy odstępuje od zamiaru czynienia dobra, jakie miałem wyświadczyć temu narodowi. 11. Upominaj tedy mieszkańców Judy i Jerozolimy w ten sposób: Oto, co mówi Pan: Zaprawdę, grozi wam nieszczęście, mam wobec was złe zamiary. Zejdźcie tedy z waszych dróg przewrotnych, wyprostujcie wasze ścieżki, poprawcie wasze uczynki!

Co więc piszecie, że tylko „ktoś, kto nie zna Boga” może myśleć, że Bóg zmienia swoje zamiary i plany? Niesłusznie to napisaliście, więc proszę zmieńcie co napisaliście, albowiem cytaty jawnie świadczą, że jest inaczej.

Ad 4.
Jezus jest drugim Adamem, ale Adamem doskonalszym i większym niż pierwszy. Przez niego też i my mamy stać się więksi i doskonali niż pierwsi ludzie.

Czy Jezus miał czy nie miał poznanie dobra i zła? Chodził w ubraniach czy nago? Nie ma powrotu do pierwotnego stanu, gdy oczy Adama były zamknięte, tak że nie widział, że jest nagi.

Biblia naucza nas, że pierwszy człowiek był z ziemi – ziemski, a drugi z nieba – niebieski. Inna jest chwała stworzenia ziemskiego a inna niebieskiego. Ziemski był doskonały i niebieski jest doskonały. Ziemski był doskonały jako ziemski, a niebieski był doskonały jako niebieski. Adam był stworzeniem ziemskim, przeznaczonym do życia na ziemi, był ciałem – nie duchem. Cielesny nie oznacza chorowity czy zły, lecz zbudowany z ciała. Kura była (i jest) cielesna i osioł i trawa jest cielesna – a jednak Bóg nazwał to wszystko dobrym.

Inna jest jednak wielkość i dobroć osła, a inna anioła. Inna dobroć stworzenia cielesnego, a inna duchowego.

Będąc zrodzeni z ziemskiego, byliśmy stworzeniami ziemskimi. Teraz zaś mamy być zrodzeni z niebieskiego stworzeniami niebieskimi. Nie mamy być już cieleśni (jak Adam) ale duchowi jak Jezus, który co prawda przyszedł w cielesnym ciele, ale tylko po to by potępić grzech w ciele:

Rz 8,3-4 Co bowiem było niemożliwe dla Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym, [tego dokonał Bóg]. On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego i dla [usunięcia] grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech, 4 aby to, co nakazuje Prawo, wypełniło się w nas, o ile postępujemy nie według ciała, ale według Ducha.

Wiec to ciało fizyczne jest nam przeszkodą, a mamy być teraz duchowymi a nie cielesnymi stworzeniami.

1 do Kor 15, 42Wsiewa się w skazitelności, powstanie w nieskazitelności. 43 Bywa wsiewane w niesławie, powstanie w chwale. Wsiewa się w słabości, powstanie w mocy.
44 Wsiewa się ciało cielesne, powstanie ciało duchowe. Jeśli jest ciało cielesne, jest i duchowe, jak napisano:
45 „Stał się pierwszy człowiek Adam istotą żyjącą,” a ostatni Adam duchem ożywiającym.
46 Lecz nie pierwej jest to co duchowe, ale to co cielesne, a potem to co duchowe.
47 Pierwszy człowiek z ziemi, ziemski; drugi człowiek z nieba, niebieski.
48 Jaki ziemski, tacy i ziemscy; a jaki niebieski, tacy i niebiescy.
49 Przeto jak nosiliśmy obraz ziemskiego, nośmy też obraz niebieskiego.
50 To zaś mówię, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego, ani zepsucie nie posiędzie nieskazitelności.

Jawnie zatem mówi, że te fizyczne „ciało i krew” nie mogą posiąść Królestwa Bożego.
Jezus nie jest dla nas powrotem do tego co miał Adam. Adam był z ziemi ziemski. Jezus jest z nieba niebieski. Pierwsze jest to co cielesne, a potem co duchowe. Adam był cielesnym stworzeniem. Jezus duchowym. Z Adama mieliśmy ciała cielne, z Jezusa mamy mieć ciała duchowe. Jest ciało cielesne jest i duchowe – te bowiem cielesne „ciało i krew” Królestwa Bożego odziedziczyć nie mogą.

Póki więc w tym ciele jesteśmy, pielgrzymujemy z daleka od Pana, bo „ci co są w ciele nie mogą podobać się Bogu” (Do Rzym 7, 8.) . Ci zaś którzy mają pierwiastki nie są tacy, bo napisano: „Bo z własnej woli zrodził nas słowem prawdy, abyśmy byli niejako początkiem stworzenia jego.” (Jakuba. 1, 18.), co się bowiem narodziło z ciała, ciałem jest, a ci co się narodzą z ducha duchem będą. (Jana 3, 5. 6.)

2. do Kor. 5, 17. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto [wszystko] stało się nowe

Ad 5 i 13.
To, że oczekujemy przyjścia Królestwa Bożego także na ziemi nie oznacza, że ono ma ostatecznie trwać na fizycznej ziemi. Oczekujemy nowej duchowej ziemi i nowego duchowego nieba.

Poza tym Królestwo Boże i wola Boża na ziemi o którą prosimy, to te Królestwo i wola które chcemy by było teraz – a nie po paruzji. Nie o daleką przyszłość modlili się apostołowie, lecz o tą której spełnienie potem oglądali. Widzieli przychodzące Królestwo Boże w swej mocy:

Łuk 11, 19. A jeśli ja przez Beelzebuba wyrzucam czarty, synowie wasi przez kogo wyrzucają? dlatego oni sędziami waszymi będą. 20. Lecz jeśli palcem Bożym wyrzucam czarty, zaiste przyszło do was królestwo Boże.

Łuk 9. 26. Bo ktoby się wstydził mnie i słów moich, tego Syn człowieczy wstydzić się będzie, kiedy przyjdzie w majestacie swoim i Ojca i świętych Aniołów. 27. A powiadam wam prawdziwie: Są niektórzy tu stojący, co nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże.

W tym sensie możemy powiedzieć, że Apostołowie widzieli przychodzące królestwo Boże; pierwsi chrześcijanie byli bowiem prawdziwie takim Królestwem Boga, które było „w nich”. Oni zatem jako prawdziwy duchowy lud Boży stanowili królestwo Boże na ziemi, ponieważ Słowo Boże w nich wzrosło i przyniosło właściwy owoc.

Łuk 13, 18. Mówił tedy: Do czego podobne jest królestwo niebieskie, a do czego je przyrównam? 19. Podobne jest do ziarna gorczycznego, które wziąwszy człowiek, posadził w ogrodzie swoim, i urosło i stało się drzewem wielkim, a ptaki niebieskie spoczywały na gałęziach jego.

Widzicie zatem, że Królestwo Boże na ziemi, może być już teraz a nawet już było. Jezus nakazał głosić apostołom, że przybliżyło się Królestwo Boże. Jakże się przybliżyło skoro minęło już dwa tysiące lat i nie było jeszcze paruzji? Po co im głoszono, by przygotowywali się na Królestwo, skoro nie miało ono nastać za ich życia? Ależ przeciwnie, za życia ich powstało Królestwo Boże na ziemi będące chrześcijaństwem. Jezus naucza jawnie:

„Królestwo Boże nie przyjdzie z rozgłosem: I nie powiedzą: Oto tu jest, albo tam; bo oto królestwo Boże jest w was.” (Łukasza 17, 20-21.)

(PBB) – między wami jest.
(BT-2 v.1.4) – królestwo Boże pośród was jest.
(Bw v.1.2) – jest pośród was.
(Kow. NT) jest już wśród was
(PBD) – jest pośród was.

W każdym razie już JEST a nie dopiero będzie! Królestwo Boże na ziemi było zatem już pośród nich, a może i teraz gdzieś jest pośród uczniów Jezusa.

Ad 6, 7, 8 i 9.
To prawda, że nie można powrócić do życia skoro się od dawna żyje w niebie. Ale ja nie twierdzę właśnie by ludzie po śmierci szli do nieba lub piekła, ale że gdy skończy się wszystko i nastanie sąd, wtedy też duchowi i niematerialni będą ci którzy zmartwychwstaną. Bo nie zmartwychwstaje się w tym ciele które się ma, ale w ciele duchowym. Także nie będzie już ziemi fizycznej, po tysiącletnim Królestwie.

W tysiącletnim Królestwie będą panować na ziemi i do tego panowania odnosi się znaczna część proroctw:

Iz 65, 20 Nie będzie tam więcej niemowlęcia dni ani starca, który by nie wypełnił dni swoich; bo dziecię stuletnie umrze, a grzesznik stuletni przeklęty będzie.

Skoro pisze, że stuleni „umrze” będąc dzieckiem, to oznacza, że śmierć jeszcze będzie istnieć. A więc odnosi się to do czasu tysiącletniego królestwa, po którym dopiero śmierć zostanie zniszczona.

1 Kor 15, 26. Ostatnią zaś nieprzyjaciółką, która zniszczona będzie, jest śmierć, bo wszystko poddał pod nogi jego.

A jakże się to stanie, ze śmierć, zniszczona będzie? Otóż wtedy się to stanie, kiedy śmiertelne materialne ciała zostaną przemienione w duchowe i nieśmiertelne:

50. A to mówię wam, Bracia, że ciało i krew królestwa Bożego odziedziczyć nie mogą i zepsucie nieskazitelności nie odzierży. 51. Oto tajemnicę wam powiadam: Nie wszyscy wprawdzie zaśniemy, ale wszyscy odmienieni będziemy. 52. W jednej chwili, w mgnieniu oka, na głos trąby ostatecznej, (odezwie się bowiem trąba) umarli powstaną nieskażeni, a my zostaniemy przemienieni. 53. Boć to skazitelne musi przyoblec się w nieskazitelność i to śmiertelne przyoblec się w nieśmiertelność. 54. A gdy to śmiertelne przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy ziści się słowo, które jest napisane: Śmierć pożarta została w zwycięstwie.

Ad 10.
Powiadają, że dobre jest zawsze wrogiem lepszego. Dobra jest kura i koza i anioł Boży. Inna jednak chwała kozy a inna anioła – choć oboje są dobrzy i są stworzeniami Bożymi.

Bóg każe nam zapomnieć o tym co na ziemi i patrzeć w górę. Dążyć do nieba, pozostawiając za sobą to co na ziemi. Czy nie o tym mówi dokładnie Pismo?:

2. do Kor 4, 19. gdyż my nie wpatrujemy się w to, co widzialne, ale w to, co niewidzialne. Rzeczy bowiem, które widzimy, są doczesne, a których nie widzimy, są wieczne.
5, 1. A wiemy, że jeśli się rozsypie nasz dom ziemski tego mieszkania, to mamy od Boga przybytek, dom nie rękami uczyniony, wieczny w niebie.
2. Gdyż i w tym wzdychamy, pragnąc być przyobleczeni w mieszkanie nasze, które jest z nieba, 3. jeśli tylko obleczonymi, a nie nagimi znalezieni będziemy
4. Gdyż i my, którzy jesteśmy w tym przybytku, wzdychamy obciążeni dlatego, że nie chcemy być zwleczeni, ale przyobleczeni, aby wchłonięte zostało, co jest śmiertelne, przez życie
5. Ten zaś, co nas do tego samego przysposabia, jest Bóg, który nam dał zadatek ducha.
6. Zawsze więc jesteśmy odważni, wiedząc, że dopóki jesteśmy w ciele, pielgrzymujemy od Pana 7. (przez wiarę bowiem chodzimy, a nie przez widzenie).
8. Mamy jednak odwagę i dobrą wolę, aby raczej wywędrować z ciała, a być obecnymi przy Panu.

Jak więc pisze te rzeczy: „które widzimy, są doczesne, a których nie widzimy, są wieczne”, planetę ziemię widzimy, jest więc jedynie doczesna, nie zaś wieczna. Nadto uczy nas, że będąc w tym przybytku (ziemskiego ciała ) „wzdychamy, pragnąc być przyobleczeni” w duchowy/niebieski przybytek. Wiedząc, że dopóki jesteśmy w ciele, pielgrzymujemy od Pana – a więc dopóki jesteśmy w tym ziemskim ciele jesteśmy z dala od Boga i mamy „jednak odwagę i dobrą wolę, aby raczej wywędrować z ciała, a być obecnymi przy Panu.”

Ad 11 i 12.
Twierdzicie, że nauka o życiu w niebie i piekle jest błędna, bo pochodzi z greckiej filozofii.

„Zatruwanie studni” – negowanie prawdziwości twierdzenia tylko na tej podstawie, że głosi go ktoś, kto nie jest wiarygodnym źródłem informacji, np. Świadkowie Jehowy twierdzą, że nie jest prawdą, że dusza jest nieśmiertelna, bo jest to pogląd wzięty z pogańskiej filozofii Platona. Jednakże Arystoteles – również poganin – z całą stanowczością głosił, że dusza umiera wraz z ciałem – dokładnie tak, jak mówią ŚJ!

Ma sens taka argumentacja? Zwykle myśl o tym, że nie ma życia po śmierci przyświecała bezbożnym, jak mówi np. to proroctwo o przeciwnikach Chrystusa:

Mdr 2, 1 Mylnie rozumując, mówili sobie: «Nasze życie jest krótkie i smutne. Nie ma lekarstwa na śmierć człowieczą, nie znamy nikogo, kto by wrócił z Otchłani. 2 Urodziliśmy się niespodzianie i potem będziemy, jakby nas nigdy nie było. Dech w nozdrzach naszych jak dym, myśl jak iskierka z uderzeń serca naszego: 3 gdy ona zgaśnie, ciało obróci się w popiół, a duch się rozpłynie jak niestałe powietrze. 4 Imię nasze pójdzie z czasem w niepamięć i nikt nie wspomni naszych poczynań. Przeminie życie nasze jakby ślad obłoku i rozwieje się jak mgła, ścigana promieniami słońca i żarem jego przybita. 5 Czas nasz jak cień przemija, śmierć nasza nie zna odwrotu: pieczęć przyłożono, i nikt nie powraca. 6 Nuże więc! Korzystajmy z tego, co dobre, skwapliwie używajmy świata w młodości! 7 Upijmy się winem wybornym i wonnościami i niech nam nie ujdą wiosenne kwiaty: 8 uwijmy sobie wieniec z róż, zanim zwiędną. 9 Nikogo z nas braknąć nie może w swawoli, wszędzie zostawmy ślady uciechy: bo to nasz dział, nasze dziedzictwo! 10 Udręczmy sprawiedliwego biedaka, nie oszczędźmy wdowy ani wiekowej siwizny starca nie uczcijmy! 11 Nasza siła będzie nam prawem sprawiedliwości, bo to, co słabe, gani się jako nieprzydatne. 12 Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny: sprzeciwia się naszym sprawom, zarzuca nam łamanie prawa, wypomina nam błędy naszych obyczajów. 13 Chełpi się, że zna Boga, zwie siebie dzieckiem Pańskim. 14 Jest potępieniem naszych zamysłów, sam widok jego jest dla nas przykry, 15 bo życie jego niepodobne do innych i drogi jego odmienne. 16 Uznał nas za coś fałszywego i stroni od dróg naszych jak od nieczystości. Kres sprawiedliwych ogłasza za szczęśliwy i chełpi się Bogiem jako ojcem. 17 Zobaczmyż, czy prawdziwe są jego słowa, wybadajmy, co będzie przy jego zejściu. 18 Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z ręki przeciwników. 19 Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego cierpliwości. 20 Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo – jak mówił – będzie ocalony».

Wszakże macie rację, że pogląd o nieśmiertelności duszy, odrzucił na bok wizję zmartwychwstania. Więc tu dobrze mówicie.

Ad 14.
„W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce. A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli.”

Wasze tłumaczenie wydaje się mi naciągane. To prawda, że chrześcijanie mają być Domem Bożym. Królestwo ma do nich przyjść, ale i jest między nimi, bo gdzie jest i król tam i Królestwo. A jak powiedział „gdzie dwóch albo trzech w imię moje tam i ja jestem z nimi”.

W tym cytacie jednak mówi, że idzie do Ojca, a więc do nieba. „wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli.” – trudno interpretować inaczej jak zapowiedź wzięcia ich do nieba.

Jezus mówi: J 12,32 A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie.

Gdzie więc jest Jezus, skoro ma zabrać ich do siebie, aby tam byli gdzie i On, w niebie czy na ziemi? Co więc czytamy o miejscu pobytu Chrystusa?:

Do Kolosan 3, 1 Przeto jeśli wespół powstaliście z Chrystusem, szukajcie tego, co w górze jest, gdzie Chrystus siedzi na prawicy Bożej; 2 co w górze jest, miłujcie, nie co na ziemi: (!)

Dlaczego Paweł mówi też że śmierć jest dla niego zyskiem? Dlaczego mówi, że śmierć oznacza dla niego rozwiązanie i bycie z Chrystusem i przeciwstawia to życiu w ciele?:

Do Filipian 1, 21 Dla mnie bowiem życiem jest Chrystus, a śmierć zyskiem. 22 A jeśli żyć w ciele – to dla mnie jest owocna praca i nie wiem, co bym miał obrać. 23 Ściśniony zaś jestem z dwóch stron: pragnę być rozwiązanym i być z Chrystusem, co jest o wiele lepiej; 24 ale dla was trzeba pozostać w ciele.

Widzimy wielokrotnie, że pozostanie w ciele jest postrzegane jako gorsze. Apostoł godzi się na to jedynie dla wiernych, którym jego obecność (i praca) pomaga. Czy te cytaty nie mówią wyraźnie o chęci bycia z Jezusem w niebie? Czy nie każe nam właśnie miłować to co na górze w niebie, a nie rzeczy ziemskie?

Ad 15.
Królestwo Boże w nauce Jezusa nie oznaczało tylko jakiejś przyszłej sytuacji, która ma nastać za wiele wieków. Mówił o tym Królestwie które już „jest” między nimi, które jeszcze za życia będą oglądali przychodzące itd. Jan Chrzciciel wołający „Czyńcie pokutę; albowiem przybliżyło się królestwo niebieskie.” nie miał na myśli tego, że za kilkanaście wieków przyjdzie jakieś Królestwo, lecz, że już oto przychodzi król – a więc i z nim królestwo.

Królestwo Boże jest jednym z głównych tematów przypowieści Jezusa. Nie da się zaprzeczyć, że już teraz Jezus króluje, skoro powiedział: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi.” (Mt 28, 18.)

Nie oznacza to wszystko, że fizyczna ziemia i ciało oraz krew będą trwać wiecznie. Ostatecznym celem jest bowiem nowe stworzenie, zrodzenie z ducha, jako nowy duchowy byt. Jezus mówi, że ciało na nic się nie zda, to duch ożywia:

J 6,63 Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem.

Tyle odpowiedzi. Swoje wątpliwości i argumenty rozwinę w innym komentarzu. Bóg niechaj was prowadzi. Bądźcie zdrowi.

Świetne, prawdziwe i proste w oparciu o Biblię wyjaśnienie co do tego tematu.
Szkoda, że ludzie są LENIWI i nie UŻYWAJĄ swojego mózgu, gdy czytają Biblię, a wieżą KŁAMSTWU szerzonemu od XVII wieków przez KRK.
Szkoda tych wszystkich naiwnych ludzi, że zawierzyli człowieczym oszustom, a nie Biblii.
Pozdrawiam.

Wydaje mi sie, że większość denominacji chrześcijańskich lub „chrześcijańskich” opiera swoje doktryny na nadinterpretacji (jak ja to nazywam ) treści biblijnych. Bóg jest trójjedyny bo w Jana 1:1 … itd. Z jakichś powodów nie jest istotne dla nich to, że wizja boga trojjedynego w żaden sposob nie pasuje do wizji Boga biblijnego – jednego Boga i jedynego Boga. Podobnie ma się sprawa z Królestwem. Autor słusznie zauważył, że Stwórca nie stworzył Ziemi jako przesiadki w drodze do Nieba – Ziemia jest mieszkaniem docelowym dla ludzi. Jest piękna, choć mocno zniszczona przez niegodziwych ale: Ap 11:18. Jeśli chodzi o mnie to czekam (wręcz wyczekuję) na powrót Mesjasza i na Królestwo. Ponoć ma być nowe Niebo i nowa Ziemia. Jak by nie było – Ziemia.